Cherni Vrah

Warte objazdu

2 290 metrów, czwarte miejsce w kraju po Musali, Vihrenie i Botev, i jedyny z tej czwórki szczyt, na który można wejść między śniadaniem a obiadem, wyruszając wprost ze stolicy. Od schroniska Aleko to 450 metrów podejścia szlakiem, bez wspinaczki. Szczyt to płaski, kamienisty garb ze stacją meteorologiczną, a nie punkt, na którym się po prostu staje.

Opis

Tło

W sierpniu 1895 roku pisarz Aleko Konstantinov wyprowadził tu w jednej grupie około trzystu osób, wśród nich Ivana Vazova, i od tego właśnie dnia liczy się początek zorganizowanej turystyki górskiej w Bułgarii. Rocznica jest do dziś obchodzona na górze co roku. Wszystko inne na Vitoshy — schroniska, znakowane szlaki, stowarzyszenie, które wywalczyło powstanie parku — wzięło swój początek właśnie stąd.

Szczyt bardziej się tu mierzy, niż podziwia. Stacja meteorologiczna stoi tu od 1935 roku; długoterminowe pomiary wskazują na klimat tundrowy — średnia roczna temperatura około 0,3°C, ekstrema od −27,4°C do +22,7°C, średnia prędkość wiatru 9,3 metra na sekundę i około 1 175 milimetrów opadów rocznie. To jeden z najbardziej wietrznych szczytów w Europie, a powodem jest kształt góry: szeroki, odsłonięty kopuł, przed którym nic nie osłania od wiatru.

W pogodny dzień na południu wznoszą się szczyty Riły, a w dole widać niemal całą kotlinę sofijską. We mgle widać stację i niewiele więcej, a ludzie i tak wchodzą we mgle, bo szlak jest oczywisty, a dystans krótki. Rzeczywiście jest krótki. Ale to też dwa tysiące metrów nad miastem, a zimą różnica między jednym a drugim to nie kwestia stopni, tylko odpowiedniego sprzętu.