Przylądek Emine

Warte objazdu

Przylądek Emine to wschodni kraniec Stara Płaniny, miejsce, w którym łańcuch górski zaczynający się na granicy serbskiej wyczerpuje ląd. Leży pięćdziesiąt pięć kilometrów na północ od Burgas; znajdują się tam ruiny średniowiecznej twierdzy Emona, latarnia morska oraz meta szlaku Kom–Emine, bułgarskiego odcinka europejskiego długodystansowego szlaku E3.

Opis

Tło

Przylądek dzieli bułgarskie wybrzeże na dwie części. Na północ od niego brzeg jest klifowy i zatokowy; na południe, w Zatoce Burgaskiej, to piasek, laguny i sól. Wszystko, co charakteryzuje te dwie połowy wybrzeża, wynika właśnie z tego podziału, a przylądek jest miejscem, w którym widać tę zmianę.

To niski cypel, wznoszący się w najdalszym punkcie tylko na jakieś piętnaście metrów, mający opinię najbardziej sztormowego przylądka w Bułgarii. Stoją na nim ruiny Emony, średniowiecznej twierdzy, której nazwa pochodzi od starożytnego Aemonu, oraz dawnego monasteru; za nim leży wieś Emona. Latarnia morska wciąż tam działa.

Dla pieszych wędrowców to koniec trasy. Szlak Kom–Emine biegnie całą długością Stara Płaniny, od szczytu Kom nad Berkovitsą aż po ten przylądek — około sześciuset kilometrów grani — i jest klasyczną bułgarską trasą długodystansową; korzysta z niego europejski szlak E3. Dotarcie do Emine pieszo po dwóch lub trzech tygodniach to jeden z rytuałów bułgarskiego wędrownictwa, a na przylądku zwykle można spotkać dwie lub trzy osoby, które właśnie tego dokonały.

Dla reszty to dojazd do Emony i spacer do samego cypla. Nie ma tu żadnej infrastruktury. Wybrzeże tuż na północ to obszar chroniony Irakli, a dalej Karadere — dwa z najmniej zagospodarowanych odcinków, jakie zostały w kraju — a całość leży w granicach stref ptasich i siedliskowych Natura 2000.