Jeziora Burgaskie

Warte objazdu

Żadne inne europejskie miasto tej wielkości nie ma czterech uznanych na arenie międzynarodowej terenów podmokłych w obrębie własnej obwodnicy. Vaya na zachodzie, Atanasovsko na północy, Mandra na południu i Poda, gdzie ostatni z nich styka się z morzem, z czynną warzelnią soli pośrodku. Trzy z czterech to obszary Ramsar. Pod koniec sierpnia przelatują tędy bociany w liczbie, która przerywa rozmowę w pół zdania. Nie trzeba być birdwatcherem, wystarczy być tu we właściwym momencie.

Opis

Tło

Powodem jest geografia. Szybujące ptaki unikają, jak mogą, przelotu nad otwartą wodą, a Morze Czarne spycha jesienną migrację Europy Wschodniej do korytarza między górami a wybrzeżem — szlaku Via Pontica, nazywanego przez Ramsar drugim co do wielkości szlakiem przelotów w Europie. Burgas leży w jego najwęższym miejscu, i akurat tu skupiają się też tereny podmokłe, których te ptaki potrzebują.

Wszystkie cztery różnią się między sobą rodzajem, dlatego różnią się też listy ptaków. Vaya, na zachód od miasta, to największe naturalne jezioro w Bułgarii, słonawe i płytkie, ze 240 gatunkami w swoim wpisie Ramsar. Atanasovsko, na północy, jest hipersłone i podzielone na baseny solne, 1 995 hektarów wpisanych od 1984 roku, z 317 gatunkami. Mandra, na południu, była otwartą morską laguną, dopóki zapora nie odcięła jej w 1963 roku, zamieniając w słodkowodny zbiornik; nie jest obszarem Ramsar, ale obszar ptasi Mandra–Poda obejmuje niemal sześć tysięcy hektarów i mieści 245 gatunków. Poda, wąski pas, gdzie Mandra uchodzi do morza, ma odnotowanych 321 gatunków na obszarze około kilometra kwadratowego.

W praktyce zwiedzający korzysta z trzech miejsc. Poda — dla kolonii lęgowej i personelu, który nazwie to, na co się patrzy. Tochkata, na północnym wale przy Atanasovsko — dla samej migracji. Południowe baseny solne przy Atanasovsko — dla basenów z ługiem, co jest już raczej kąpielą niż obserwacją ptaków. Dodając do tego Lale Bair nad Mandrą dla samego widoku, wychodzi cały dzień bez opuszczania granic gminy.