Bułgarskie Wybrzeże Morza Czarnego

Warte objazdu

To hasło opisuje całe wybrzeże, a nie jedno konkretne miejsce, w którym można stanąć — jedna pinezka na mapie reprezentująca 378 kilometrów, z czego około 130 to piasek. Warto wiedzieć, zanim cokolwiek się zarezerwuje: północ to skały, przylądki i pojedyncze, niewielkie zatoczki, południe to szerokie plaże i ujścia rzek, a obie połowy nadają się na zupełnie inny rodzaj wakacji.

Opis

Tło

Na północ od Warny wybrzeże to wapienny płaskowyż kończący się klifami — do około siedemdziesięciu metrów wysokości przy Kaliakrze — porozcinany tu i ówdzie krótkimi dolinami, z których każda dochodzi do morza jako pojedyncza, niewielka plaża: Bolata, Rusalka, Tyulenovo. Na południe od Burgas teren opada, a rzeki się rozszerzają, i piasek ciągnie się kilometrami przy Ropotamo, Arkutino, Primorsko oraz przy ujściu Veleki w Sinemorets.

Sezon trwa z grubsza od maja do października. W pełni lata jest gorąco, a morze osiąga temperatury w okolicach dwudziestu kilku stopni, ale lipiec i sierpień to też pora, kiedy zbudowane od podstaw kurorty — Słoneczny Brzeg, Złote Piaski, Albena — są najmniej atrakcyjne. Maj, czerwiec i wrzesień mają każdy ponad 240 godzin słońca i ułamek liczby turystów; lipiec i sierpień przekraczają 300 godzin i ściągają większość populacji Europy Środkowej.

Wybrzeże to też miejsce, gdzie skupiają się bułgarskie tereny podmokłe: jeziora burgaskie, Pomorie, Poda, Durankulak i Shabla na dalekiej północy oraz Strandzha tam, gdzie wzgórza schodzą do morza. To najmocniejszy argument za przyjazdem we wrześniu — woda wciąż jest ciepła, kurorty już opustoszały, a nad głową trwa migracja ptaków.