Szczyt Botev

Warte objazdu

Przy 2 376 metrach jest to wierzchołek całej Starej Płaniny — po Rile i Pirynie najwyższy punkt trzeciego z wielkich pasm Bułgarii — a w przeciwieństwie do Musali nie ma tu wyciągu, który by go skrócił. Nagrodą jest długość grani uciekającej na wschód i zachód oraz opadanie w kocioł Kalofer za plecami. Sam wierzchołek zajmuje stacja meteorologiczna i wysoki maszt radiowy, o czym warto wiedzieć przed wyruszeniem.

Opis

Tło

Botev jest dachem Starej Płaniny i z dołu zupełnie na to nie wygląda. Góra pokazuje nad Kaloferem raczej długą ścianę traw i piargów niż szczyt, a wierzchowina, kiedy się na nią wejdzie, jest szeroka, wietrzna i zastawiona: stacja meteorologiczna, budynki techniczne i wieża radiowa otwarta w 1966 roku, nadająca na większą część kraju. Puryści narzekają. To również powód, dla którego jest tam schronienie, gdy pogoda się załamuje, a załamuje się szybko.

Klasyczne podejście zaczyna się na północ od Kaloferu, przy Panitsite, i prowadzi doliną Tundzhy w górę do chiży Rai (schronisko górskie, zwykle z obsługą latem) na około 1 435 metrach — trzy do czterech godzin i rozsądne miejsce na przerwanie wyprawy. Powyżej schroniska trasa mija Raysko Praskalo, najwyższy wodospad w kraju, a potem wchodzi na ścieżkę Tarzana: strome zygzaki w skale, z zamocowaną stalową liną w dwóch miejscach. Przy suchej i spokojnej pogodzie to gramolenie się rękami. Mokra, oblodzona albo w chmurze jest to ta część góry, która robi ludziom krzywdę.

Zrobione jednym ciągiem od drogi jest to bardzo długi dzień z jakimiś 1 800 metrami podejścia. Rozbite na dwa dni, z noclegiem w Rai, staje się dobrą wyprawą, a nie testem wytrzymałości, i szczyt osiąga się wcześnie, zanim zbierze się popołudniowa chmura. Tak czy inaczej: sprawdź prognozę dwa razy i bądź gotów zawrócić — z tej grani nie ma szybkiego zejścia.