Skały Belogradchik

Warte objazdu

Trzydzieści kilometrów zwietrzałych formacji skalnych, którym od stuleci nadaje się imiona jeźdźców i madonn — i twierdza, która po prostu użyła trzech z nich jako murów. Późne popołudnie robi z całej grani coś pomarańczowego; to jest ta godzina, o której warto na niej stać. Najpierw trzeba sprawdzić godzinę zamknięcia — poza sezonem brama twierdzy zamyka się o piątej, a ostatnie wejście jest godzinę wcześniej.

Opis

Tło

Skały to triasowy piaskowiec i zlepieniec, zabarwione na czerwono przez żelazo, ciągnące się przez około trzydzieści kilometrów w pasie szerokim na trzy do pięciu kilometrów i wznoszące się do dwustu metrów nad otoczenie. Wietrzenie zostawiło z nich baszty i iglice, a miejscowy zwyczaj nadawania im imion sięga daleko wstecz: Madonna, Jeździec, Uczennica, Mnisi, Niedźwiedź, Adam i Ewa.

Twierdza jest w nie wbudowana i to właśnie czyni to miejsce niezwykłym. Rzymianie postawili tu pierwsze mury między I a III wiekiem n.e., wykorzystując eliptyczny taras skalny jako podstawę i pozwalając, by naturalny kamień wykonał większość pracy obronnej. Ivan Sratsimir rozbudował ją w XIV wieku; Osmanie przebudowali ją porządnie w latach 1805–1837, ściągając francuskich, a potem włoskich inżynierów wojskowych, w wyniku czego powstały trzy dziedzińce, mury wysokie na dwanaście metrów i trzysta sześćdziesiąt pięć strzelnic. W 1850 roku kilka tysięcy powstańców oblegało ją przez dziesięć dni, mając razem około dwustu sztuk broni palnej, i przegrało.

Trasa przez twierdzę jest z początku brukowana, a potem zamienia się w bardzo dużo schodów, przy czym na górną platformę wchodzi się stromymi metalowymi drabinami, bardziej eksponowanymi, niż większość ludzi się spodziewa. Bilet obejmuje zwiedzanie z przewodnikiem albo audioprzewodnik. Warto zarezerwować półtorej godziny i wejść późno — skała nie robi wiele w południe, a o szóstej robi wszystko.