Twierdza Belogradchik

Warte objazdu

Mury wzniesiono tylko z dwóch stron. Z pozostałych zadanie to wykonywał już siedemdziesięciometrowy piaskowiec, a Rzymianie, średniowieczni Bułgarzy i Osmanie kolejno dobudowywali to, czego brakowało skale. Trzy dziedzińce wspinają się jeden za drugim, a górny to odkryte podejście po schodach, przy których czeka długi upadek. Nie dla osób niepewnie czujących się na wysokości.

Opis

Tło

To, co zachowało się do dziś, pochodzi w większości z początku dziewiętnastego wieku. Mury mają u podstawy ponad dwa metry grubości i do dwunastu metrów wysokości, obejmując nieco ponad dziesięć tysięcy metrów kwadratowych podzielonych na trzy oddzielne dziedzińce połączone bramami — każdy kolejny wyższy i mniejszy od poprzedniego. Górny dziedziniec to ledwie skrawek ziemi między skalnymi wieżami, ze schodami wykutymi w kierunku punktów widokowych powyżej.

Pierwsi budowali tu Rzymianie, i budowali skromnie: to był raczej punkt obserwacyjny niż warownia. W czternastym wieku Ivan Sratsimir rozbudował twierdzę do rangi drugiej co do ważności fortyfikacji na swoim terytorium, zaraz po samym Vidinie. Osmanie zajęli ją w 1396 roku, a potem, w obliczu uporczywej działalności hajduków i powstańców w tych górach, wciąż ją rozbudowywali. Gruntowna przebudowa nastąpiła na początku dziewiętnastego wieku, z udziałem francuskich i włoskich inżynierów — dlatego część murów wygląda zaskakująco europejsko jak na osmański garnizon.

W bułgarskiej pamięci zapisała się w brzydki sposób: stąd stłumiono powstanie w Belogradchiku z 1850 roku. Po raz ostatni użyto jej w działaniach wojennych podczas wojny serbsko-bułgarskiej w 1885 roku. Dziś zarządza nią miejskie muzeum historyczne, a bilet obejmuje oprowadzanie z przewodnikiem lub audioprzewodnik, dostępne co pół godziny.