Wyspa Belene

Warte objazdu

Czternaście kilometrów wierzb, topoli i osuszonych pól uprawnych na środku Dunaju, dostępne z miasta Belene mostem pontonowym. Zachodni kraniec to czynne więzienie, stojące na miejscu obozu pracy, w którym od końca lat 40. XX wieku przetrzymywano więźniów politycznych. Wschodni kraniec to rezerwat Persinski Blata. To nie miejsce do spacerów. To miejsce, które trzeba zrozumieć, a nie przejść pieszo.

Opis

Tło

Na mapach Persin, dla wszystkich innych Belene: około czterdziestu jeden kilometrów kwadratowych, powstałych w miejscu, gdzie zamuliło się i zrosło kilka mniejszych wysp, zbudowanych z rzecznych osadów o grubości piętnastu do dwudziestu metrów i wznoszących się zaledwie dziewięć metrów nad wodę. Prace melioracyjne zamieniły wyższy zachód i centrum wyspy w grunty orne. Niżej położony wschód to wciąż opuszczone kanały, trwałe bagna i zalewowy las, znikające pod wodą, gdy podnosi się poziom Dunaju.

To obóz sprawia, że większość Bułgarów zna tę nazwę. Działał etapami od końca lat 40. do lat 50. XX wieku i przetrzymywano w nim więźniów politycznych; to najbliższy bułgarski odpowiednik jednej, wspólnej nazwy miejsca dla tamtej dekady. Dziś na tym terenie działa więzienie, i ta połowa wyspy jest zamknięta dla zwiedzających.

Wschodnia połowa stała się rezerwatem Persinski Blata w 1981 roku i dziś stanowi rdzeń Parku Przyrody Persina. Odnotowano tu ponad 170 gatunków ptaków, w tym ibisa kasztanowatego, kormorana małego, dzierzbę czarnoczelną i bernikle rdzawoszyją, a w lesie żyją dziki, szakale, lisy i wydry. Oba te fakty leżą na tych samych czternastu kilometrach mułu, i nie ma wygodnego sposobu, by je ze sobą pogodzić — co ostatecznie jest właśnie powodem, by tu przyjechać.