Pałac w Balchiku

Warte objazdu

W latach 1924–1937 królowa Rumunii Maria zbudowała sobie ciąg niskich białych willi schodzących po klifie w Balchiku — miasto było wtedy rumuńskie i pozostało takie do 1940 roku. Główny dom ma minaret, a kilka kroków dalej stoi chrześcijańska kaplica. Tarasy poniżej są dziś ogrodem botanicznym z jedną z największych w Europie kolekcji kaktusów pod gołym niebem. Warto przyjechać wcześnie albo poza sezonem.

Opis

Tło

Południowa Dobrudża przeszła do Rumunii w 1913 roku i wróciła do Bułgarii na mocy traktatu z Krajowej w 1940 roku. W tym okienku królowa Maria, która polubiła to miejsce od pierwszego wejrzenia, kazała zbudować tu letnią rezydencję, poczynając od 1924 roku i kończąc około 1937. To nie jest jeden pałac, lecz rozrzut niewielkich budynków schodzących zboczem do wody, mieszających motywy bułgarskie, bizantyjskie, mauretańskie i siedmiogrodzkie. Minaret przy kaplicy nie jest żartem ani kaprysem — sympatie religijne królowej były niezwykle szerokie i budynki o tym mówią.

Nasadzenia zaczęły się razem z domem: szwajcarski botanik przystąpił do pracy w 1926 roku, a po 1940 roku tarasy formalnie zamieniono w ogród botaniczny. Kolekcję kaktusów pod gołym niebem uważa się zwykle za drugą co do wielkości w Europie; są tu też kanały z liliami wodnymi, róże i — co w lipcu ma znaczenie — bardzo dużo cienia.

Godziny otwarcia rozciągają się wraz z sezonem: od ósmej rano do ósmej wieczorem w pełni lata, a od listopada do marca 08:30–17:00. Dorośli płacą około 10 €, dzieci między szóstym a osiemnastym rokiem życia około 3 €, jest też bilet rodzinny. Latem od późnego przedpołudnia robi się tłoczno, z autokarami z Albeny i Złotych Piasków; pierwsza godzina po otwarciu należy do tych, którym chciało się tam dotrzeć.