Monaster Bachkovo

Warte objazdu

Spokojniejszy niż monaster Rylski i łatwiej dostępny z Płowdiwu, z refektarzem, którego siedemnastowieczne malowidła ścienne są powodem, dla którego się tu przyjeżdża. Kostnica na wzgórzu jest starsza od reszty i zwykle pusta. Na jedno i drugie obowiązują osobne bilety, niezależne od bezpłatnego dziedzińca, a kostnica stoi zamknięta na klucz — lepiej zapytać w środku, niż iść pod górę na chybił trafił.

Opis

Tło

Grigorii Bakuriani, bizantyjski dowódca pochodzenia gruzińskiego w służbie Aleksego I Komnena, ufundował ten monaster w 1083 roku za pieniądze brata. Chciał, by pozostał gruziński: spisany przez niego statut, po grecku i po gruzińsku, sprowadził pierwszych mnichów z Tao i Klarjeti i wyraźnie zakazywał przyjmowania mnichów greckiego pochodzenia. Kiedy monaster przestał być gruziński, tego nikt tu nie powie.

Z XI wieku nie zostało nad ziemią prawie nic poza kostnicą, która stoi osobno, około trzystu metrów na wschód od murów, i jest najstarszym zachowanym budynkiem. Ma dwie kondygnacje — groby na dole, cerkiew grobową na górze — i freski z dwóch faz: najstarsze wykonał pod koniec XI wieku malarz z Iveronu, a czternastowieczne uzupełnienia obejmują cara Iwana Aleksandra. Dziś jest muzeum, ale stoi zamknięta na klucz i otwierana na życzenie.

Reszta pochodzi z XVII wieku i później. Główna cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy stanęła w 1604 roku na fundamentach Bakurianiego i mieści monasterską ikonę Bogurodzicy, której srebrna okładzina powstała w 1311 roku. Stary refektarz, odnowiony w 1623 roku, kryje malowidła, dla których się tu przyjeżdża: Drzewo Jessego z kilkunastoma starożytnymi filozofami ustawionymi wzdłuż ściany, wśród nich Sokratesem, Platonem i Diogenesem, oraz siedem soborów powszechnych. Zahari Zograf wymalował w 1840 roku niewielką cerkiew Świętego Mikołaja na południowym dziedzińcu i umieścił na swoim Sądzie Ostatecznym kilku znanych mieszkańców Płowdiwu.