Apollonia Pontyjska

Warte objazdu

Apollonia Pontyjska była milezyjską kolonią z około 610 roku p.n.e., założoną na południowym skraju najszerszej zatoki Morza Czarnego, z dostępem do drewna i miedzi Strandzhy, trackiej równiny i soli na przeciwległym brzegu. Prawie nic nie stoi nad ziemią. To, co jest, mieści się w muzeum, w odkopanym murze przy południowej promenadzie i na wyspach, a warto o tym wiedzieć, zanim ruszy się na spacer po mieście.

Opis

Tło

Osadnicy przybyli z Miletu i Fokai i — jak piszą autorzy starożytni — wybierając boga, pod którego opieką popłynęli, poszli za wskazaniem wyroczni delfickiej. Nazwali to miejsce od Apollina Uzdrowiciela, a jego świątynię na wyspie naprzeciw brzegu wypełnili z czasem posągiem z brązu wysokim na trzynaście metrów, odlanym przez Kalamisa. Gdy Marek Lukullus zdobył miasto w 72 roku p.n.e., posąg powędrował do Rzymu, a miasto przez stulecia nie odzyskało swojej pozycji.

Znaczenie odzyskało pod nową nazwą. Od IV wieku n.e. było Sozopolis i jako pierwszy istotny port na północ od Konstantynopola stało się poważnym ośrodkiem chrześcijańskim, z biskupem, monasterami na wyspach i chrześcijańską nekropolią obok cerkwi. Fortyfikacja szyi półwyspu, z bramą między dwiema wieżami, w tej postaci, jaką dziś widać, jest średniowieczna.

Co przetrwało do oglądania: południowy mur twierdzy i zespół wieży przy nadmorskiej promenadzie, obejmujący spichlerz z V lub VI wieku i studnię wykutą w IV albo III wieku p.n.e.; fundamenty na wyspie Świętego Cyryka, gdzie stała świątynia Apollina; oraz muzeum przy placu Han Krum, które mieści najlepszą w Bułgarii kolekcję antycznych waz greckich, kamienne i ołowiane kotwice z II i I tysiąclecia p.n.e. oraz najstarszy znaleziony dotąd w kraju system wodociągowy. Warto zacząć właśnie tam.