Monaster Aladzha

Warte objazdu

Mnisi wykuli tu wprost w wapiennym klifie cele, cerkiew, refektarz i kuchnię i mieszkali w nich przez XIII i XIV wiek. Wykute w skale pomieszczenia to całe zwiedzanie i są, szczerze mówiąc, puste — malowidła ścienne, którym miejsce zawdzięcza swoją turecką nazwę alaca, czyli pstry, niemal całkowicie zniknęły. Od grudnia do lutego jest zamknięty, co wielu zaskakuje.

Opis

Tło

Klif stoi kilka kilometrów w głąb lądu od hotelowego pasa Złotych Piasków, wewnątrz parku przyrody. Na dolnym poziomie mieszczą się cerkiew, cele mnichów, refektarz z kuchnią, niewielka cerkiew grobowa z kryptą pod nią oraz pomieszczenia gospodarcze. Wyżej, dokąd prowadzą wykute, a potem przebudowane schody, naturalną niszę w skale zamieniono w kaplicę.

Sześćset albo siedemset metrów na zachód są dwie małe katakumby, gdzie ceramika, monety i ryte graffiti wskazują na chrześcijańskie użytkowanie w V i VI wieku — ludzie mieszkali więc w tych skałach na długo przed przybyciem średniowiecznej wspólnoty. Monaster podupadł po podboju osmańskim pod koniec XIV wieku i w XVI wieku był prawdopodobnie już pusty.

Budynek muzeum z lat siedemdziesiątych XX wieku u stóp klifu mieści wystawę stałą i kasę. Dorośli płacą około 5 €, studenci około 3 €. Warto sprawdzić godziny: codziennie od dziewiątej do piątej od maja do października, od dziesiątej do piątej w listopadzie oraz w marcu i kwietniu, z wolnymi poniedziałkami i wtorkami, i zupełnie nic od grudnia do lutego. Poza sezonem lepszą połową wyprawy jest otaczający go las.