Abritus

Warte objazdu

W 251 roku gocka armia zniszczyła tu, na pobliskich bagnach, rzymskie wojska polowe i zabiła cesarza Decjusza wraz z synem — uznawanego zwykle za pierwszego rzymskiego cesarza, który zginął w walce z obcym najeźdźcą. Stało się to jakieś piętnaście kilometrów stąd. To, co można tu naprawdę zwiedzić, to samo miasto: pełny obwód muru konstantyńskiego, cztery bramy oraz ślady budynku z dziedzińcem i dwudziestoma pięcioma sklepami wzdłuż głównej ulicy.

Opis

Tło

Abritus zaczynał jako osada tracka, w I wieku stał się rzymskim obozem wojskowym, a w II wieku miastem. Jego najlepsze lata przypadły na okres od IV do VI wieku, gdy było otoczone murami, zaopatrywane w wodę przez gliniane akwedukty i na tyle ważne, by mieć biskupa — niejaki Marcian jest odnotowany około 458 roku. Fortyfikacje, które można dziś oglądać, powstały za Konstantyna Wielkiego: około 1 400 metrów obwodu, grubości dwóch do trzech metrów, wznoszące się do dwunastu metrów wysokości, z czterema bramami i pierścieniem wież. Awarowie zniszczyli miasto w 586 roku; na ruinach wyrosła bułgarska wieś, która przetrwała mniej więcej do X wieku.

Współczesne stanowisko to sto hektarów rezerwatu, w którego centrum leży starożytne miasto zajmujące piętnaście hektarów. Systematyczne wykopaliska rozpoczęły się w 1953 roku pod kierunkiem Teofiła Iwanowa, który w 1954 roku powiązał ruiny w Hisarłyce ze znanym dotąd wyłącznie z dokumentów Abritusem. On i jego następcy odsłonili obwód murów, bramy, siatkę ulic oraz duży dom z dziedzińcem o powierzchni około trzech tysięcy metrów kwadratowych, z dwudziestoma pięcioma sklepami przy nim, poprzedzony kolumnadą długości czterdziestu jeden metrów.

Dwa znaleziska rozsławiły to miejsce jeszcze bardziej: pozłacany Pegaz oraz skarb 835 złotych monet z V wieku, zakopany tuż przy wschodnim murze — największy skarb późnorzymskiego złota znaleziony w Bułgarii, ukryty prawdopodobnie podczas gockiego najazdu przez kogoś, kto już po niego nie wrócił.