Ουζούνγκερεν

Αξίζει μια παράκαμψη

Όταν το φράγμα της Μάντρα έκλεισε το 1963, απέκοψε ένα κομμάτι της αρχικής λιμνοθάλασσας, και το Ουζούνγκερεν είναι ό,τι επέζησε: διακόσια εκτάρια ρηχού αλμυρού νερού ανάμεσα στη συνοικία Κραϊμόριε και το χωριό Τβάρντιτσα. Διακόσια είδη υδρόβιων πουλιών έχουν καταγραφεί σε αυτό, πέντε από αυτά παγκοσμίως απειλούμενα. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα χτισμένο, που είναι και το πρόβλημα και το ζητούμενο.

Ιστορία

Ιστορικό

Το όνομα είναι τουρκικό και σημαίνει το μακρύ έλος, που είναι αυτό που ήταν — μέρος ενός συστήματος λιμνοθαλασσών που έτρεχε αδιάκοπο από τη θάλασσα ως την πεδιάδα πριν από τα μηχανικά έργα του 20ού αιώνα. Έγινε προστατευόμενη τοποθεσία το 2005, καλύπτοντας λίγο πάνω από διακόσια έντεκα εκτάρια, και είναι μέρος του συμπλέγματος Μάντρα–Πόντα.

Η αξία του είναι ως νερό τροφοληψίας και κουρνιάσματος μέσα σε λίγες εκατοντάδες μέτρα και από την Πόντα και από τη θάλασσα, πράγμα που σημαίνει ότι τα πουλιά μετακινούνται ανάμεσα και στα τρία μέσα στην ημέρα. Τον χειμώνα φιλοξενεί πάπιες, χήνες και παρυδάτια· τους μήνες της μετανάστευσης δέχεται το πλεόνασμα από την Πόντα όταν εκείνη ενοχλείται. Πέντε παγκοσμίως απειλούμενα είδη είναι στον κατάλογό του.

Δεν υπάρχει καμία υποδομή. Ούτε παρατηρητήριο, ούτε πινακίδα, ούτε μονοπάτι, ούτε χώρος στάθμευσης. Η ειλικρινής συμβουλή είναι να δείτε το Ουζούνγκερεν ως κάτι που το κοιτάτε περαστικοί από τον δρόμο του Κραϊμόριε με κιάλια, ή από τον λόφο στο Λαλέ Μπαΐρ μαζί με την υπόλοιπη λεκάνη της Μάντρα, και να περάσετε τον πραγματικό σας χρόνο παρατήρησης στην Πόντα, όπου βρίσκονται ο εξοπλισμός και η τεχνογνωσία. Αν έχετε τηλεσκόπιο και μία ώρα την αυγή τον Ιανουάριο, θα σας ανταμείψει· αλλιώς είναι ένα όνομα στον χάρτη.