Ουρντόβιζα

Αξίζει μια παράκαμψη

Η βραχώδης χερσόνησος που χωρίζει τους δύο κόλπους του Κίτεν φέρει τα λείψανα ενός φρουρίου που ανασκάπτεται από το 2012: μια πύλη, δύο πύργοι παρατήρησης, μια κλιμακωτή πρόσβαση και μια εστία. Είναι καταγεγραμμένο μνημείο, η είσοδος είναι ελεύθερη, ο χώρος δεν είναι περιφραγμένος, και παίρνει μισή ώρα. Ελάτε το βράδυ, όταν το φως πέφτει στην πέτρα και οι παραλίες από κάτω έχουν αδειάσει.

Ιστορία

Ιστορικό

Ουρντόβιζα είναι το παλιό όνομα του τόπου και του ακρωτηρίου. Η οχύρωση καταγράφηκε ως μνημείο τοπικής σημασίας το 1965 και η συστηματική ανασκαφή άρχισε το 2012, αποκαλύπτοντας δώδεκα σκαλοπάτια που ανεβαίνουν στην είσοδο, δύο πύργους παρατήρησης και μια πύλη, με μια εστία στο εσωτερικό. Οι δημοσιεύσεις είναι περιορισμένες και στον ίδιο τον χώρο δεν υπάρχει καμία επεξήγηση.

Η χερσόνησος μετράει περισσότερο από το ερείπιο. Η σύγχρονη ιστορία του Κίτεν ξεκινά πάνω της: θρακιώτικες προσφυγικές οικογένειες από το χωριό Φαζάνοβο εγκαταστάθηκαν στη δυτική πλευρά από το 1932 και έδωσαν στο μέρος τη σημερινή του μορφή. Πριν από αυτό ήταν αποβάθρα και όχι οικισμός.

Αυτό που σας δίνει σήμερα το ακρωτήρι είναι η γεωγραφία με μια ματιά. Ο κόλπος Ατλιμάν είναι στα βόρεια, ρηχός και κλειστός· η νότια παραλία και οι εκβολές του ποταμού Κίτενσκα είναι από την άλλη πλευρά· το Πριμόρσκο φαίνεται πάνω στην ακτή και οι πρώτες ράχες της Στράντζα πίσω. Απέχει πέντε λεπτά με τα πόδια από οποιαδήποτε από τις δύο παραλίες. Ισχύουν οι συνηθισμένες προειδοποιήσεις για αδιαχείριστο παράκτιο χώρο στη Βουλγαρία: τα χείλη είναι υποσκαμμένα, τίποτα δεν έχει κάγκελα, η πέτρα γλιστράει όταν βρέχεται, και ανάμεσα στις έντεκα και τις πέντε δεν υπάρχει καθόλου σκιά.