Μονή Τρόγιαν

Αξίζει μια παράκαμψη

Το τρίτο μεγαλύτερο μοναστήρι της Βουλγαρίας, και εκείνο όπου πλησιάζετε περισσότερο στο έργο του Ζαχάρι Ζόγκραφ χωρίς τον κόσμο της Ρίλας. Ζωγράφισε τον ναό μέσα και έξω το 1847–48 και έβαλε τους ίδιους τους μοναχούς μέσα στη σύνθεση. Η είσοδος είναι ελεύθερη, είναι ενεργή μονή με ξενώνες, και μια καθημερινή κατά τα μέσα του πρωινού μπορεί κάλλιστα να έχετε την αυλή δική σας.

Ιστορία

Ιστορικό

Τα χρονικά τοποθετούν την ίδρυση στις αρχές του 17ου αιώνα, από ερημίτες που εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Τσέρνι Οσάμ. Έγινε σταυροπηγιακή το 1830 — υπαγόμενη απευθείας στον Πατριάρχη και όχι σε τοπικό επίσκοπο — και το καθολικό στο οποίο μπαίνετε σήμερα χτίστηκε το 1835 από πρωτομάστορα από την Πέστερα. Το επιχρυσωμένο τέμπλο σκαλίστηκε μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

Αυτό που το κάνει να αξίζει την παράκαμψη είναι η ζωγραφική. Ο Ζαχάρι Ζόγκραφ, το γνωστότερο όνομα της βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης και ο άνθρωπος που ζωγράφισε τον νάρθηκα στη Ρίλα, δούλεψε εδώ το 1847–48 στους εσωτερικούς και στους εξωτερικούς τοίχους. Ανάμεσα στους αγίους και στη Δευτέρα Παρουσία συμπεριέλαβε ομαδικό πορτρέτο των μοναχών που ζούσαν στο μοναστήρι όσο εκείνος δούλευε — κάτι ασυνήθιστο να βρει κανείς σε τοίχο ναού, που σας λέει κάτι για το πώς έβλεπε η Αναγέννηση τον εαυτό της.

Η μονή φυλάει επίσης εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας, που λέγεται ότι ήρθε από το Άγιον Όρος όταν ιδρύθηκε η αδελφότητα, και είναι το αντικείμενο για το οποίο έρχονται στην πραγματικότητα οι περισσότεροι Βούλγαροι επισκέπτες. Το άλλο νήμα είναι πολιτικό: στις αρχές της δεκαετίας του 1870 ο Βασίλ Λέφσκι συγκρότησε μία από τις μυστικές επαναστατικές επιτροπές του ανάμεσα στους μοναχούς, μέρος του δικτύου που έστησε σε όλη τη χώρα προτού πιαστεί και απαγχονιστεί το 1873. Τα μοναστήρια στη Βουλγαρία σπάνια ήταν μόνο μοναστήρια.