Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου του Σταυρού

Αξίζει μια παράκαμψη

Το παράταιρο στη βουλγαρική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική: τρία κλίτη, οξυκόρυφο τούβλο, πύργος τριάντα ενός μέτρων, σχεδιασμένος από τον Βαλεντίνο Ντελ' Αντόνιο από τη Μοένα των Δολομιτών και ολοκληρωμένος το 1892 για μια κοινότητα περίπου 1.300 ανθρώπων, σχεδόν όλοι τους Αυστριακοί που δούλευαν στο ποτάμι και στον σιδηρόδρομο. Τα βιτρό, φτιαγμένα στη Βουδαπέστη και ολοκληρωμένα το 1899, είναι ο λόγος να μπείτε μέσα αντί να τον φωτογραφίσετε από τον δρόμο.

Ιστορία

Ιστορικό

Το Ρούσε έγινε το κύριο κέντρο του καθολικισμού στη βόρεια Βουλγαρία τη δεκαετία του 1880, όταν η επισκοπή της Νικόπολης ξαναχαράχτηκε στα σύνορα του νέου πριγκιπάτου. Ένας μικρός ναός χτίστηκε το 1860 και μια ενορία σχηματίστηκε γύρω του το 1870, αλλά η κοινότητα ξεπέρασε και τα δύο. Ο θεμέλιος λίθος του σημερινού καθεδρικού μπήκε στις 12 Οκτωβρίου 1890 και τα χρήματα τελείωσαν με τους τοίχους ένα μέτρο πάνω από το έδαφος· ένας Γάλλος μοναχός του Τάγματος του Πάθους, ο Ανρί Ντουλσέ, μάζεψε τα υπόλοιπα στο εξωτερικό, και ο ναός καθαγιάστηκε ακριβώς δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα.

Είναι μικρός για καθεδρικός — είκοσι έξι μέτρα μήκος, δεκατρία πλάτος, δεκατρία ύψος — και ασυνήθιστα πλήρης. Η επίπλωση σκαλίστηκε στη Βοημία. Τα παράθυρα είναι του Σάντορ Λιγκέτι από τη Βουδαπέστη και ξετυλίγουν τα Πάθη και την Ανάσταση γύρω από το κτίριο. Υπάρχει ένα εκκλησιαστικό όργανο που εγκαταστάθηκε το 1908 και λέγεται ότι είναι το παλαιότερο σωζόμενο όργανο του είδους του στη χώρα.

Ένα παράθυρο είναι σύγχρονο, και αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσετε. Ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2012 για τους τέσσερις Βούλγαρους καθολικούς κληρικούς που εκτελέστηκαν στη Σόφια στις 11 Νοεμβρίου 1952. Ένας από αυτούς, ο Εουτζένιο Μποσίλκοφ, είχε χειροτονηθεί επίσκοπος σε αυτόν τον ναό πέντε χρόνια πριν από τη σύλληψή του. Στην απογραφή του 2021 η καθολική κοινότητα του Ρούσε είχε πέσει σε περίπου εξακόσια άτομα.