Σπήλαιο Σνεζάνκα

Αξίζει μια παράκαμψη

Μόλις περίπου 145 μέτρα διαδρόμων, πράγμα που το κάνει το μικρότερο από τα επισκέψιμα σπήλαια της Ροδόπης και το πιο πυκνά διακοσμημένο — ο τελευταίος θάλαμος έχει έναν λευκό σταλαγμίτη λίγο πάνω από ένα μέτρο ύψος που κάποιος ονόμασε Χιονάτη, και το όνομα πήρε μαζί του όλο το σπήλαιο. Το αγκάθι είναι η προσέγγιση: ο χώρος στάθμευσης βρίσκεται κάπου 800 μέτρα χαμηλότερα και το μονοπάτι προς τα πάνω είναι απότομο, είκοσι ως σαράντα λεπτά.

Ιστορία

Ιστορικό

Τρεις σπηλαιολόγοι — ο Μπόρις Εφτίμοφ, ο Γκέντσο Κότσεφ και ο Ζόρο Ζλατάρεφ — βρήκαν το σπήλαιο στις 3 Ιανουαρίου 1961, σε μια πλαγιά πάνω από την Πέστερα χωρίς εμφανές άνοιγμα. Οι αρχαιολόγοι έχουν έκτοτε συνδέσει ίχνη μέσα του με θρακική χρήση, άρα κάποιο μέρος του ήταν γνωστό πολύ νωρίτερα.

Αυτό που το κάνει να αξίζει την ανάβαση είναι η πυκνότητα και όχι το μέγεθος. Η διαδρομή τρέχει περίπου 145 μέτρα μέσα από τέσσερις θαλάμους, και οι σχηματισμοί είναι αρκετά κοντά ο ένας στον άλλο ώστε ποτέ να μη βρίσκεστε παραπάνω από λίγα βήματα από κάτι. Ο τελευταίος από αυτούς, η Μαγική Αίθουσα, έχει τη μορφή που έδωσε το όνομα στον τόπο: έναν σταλαγμίτη λίγο πάνω από ένα μέτρο ύψος, λευκό και αόριστα ανθρώπινο στο περίγραμμα, που κάποιος το 1961 αποφάσισε ότι έμοιαζε με τη Χιονάτη. Τα βουλγαρικά σπήλαια συνήθως παίρνουν ονόματα από διαβόλους και λαιμούς· αυτό πήγε από την άλλη.

Ο φορέας λειτουργίας έχει απομακρυνθεί από τις σταθερές ξεναγημένες ομάδες — οι επισκέπτες μπαίνουν με ακουστικό οδηγό, οπότε δεν υπάρχει αναμονή να γεμίσει μια ξενάγηση, και το σπήλαιο ανοίγει κάθε μέρα του χρόνου με τελευταία είσοδο λίγο μετά τις πέντε. Η ανάβαση είναι το κομμάτι που πρέπει να υπολογίσετε. Αφήστε το αυτοκίνητο στον δωρεάν χώρο περίπου 800 μέτρα χαμηλότερα από την είσοδο και ανεβείτε ένα σκαλοπατωτό μονοπάτι με ξύλινα κάγκελα· υπολογίστε είκοσι ως σαράντα λεπτά προς κάθε κατεύθυνση, περισσότερα με παιδιά, και μην το επιχειρήσετε με παπούτσια με λεία σόλα.