Φυσικό πάρκο του οροπεδίου του Σούμεν

Αξίζει μια παράκαμψη

Ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο λίγο κάτω από 4.000 εκτάρια ακριβώς πάνω από το Σούμεν, που ανακηρύχθηκε πάρκο το 1980. Περιλαμβάνει το απόθεμα Μπουκάκα με βαλκανική οξιά, καρστικά σπήλαια, λαξευμένα στον βράχο μοναστικά κελιά της μεσαιωνικής περιόδου, το ερειπωμένο φρούριο στη νότια απόφυσή του — και, στο χείλος, το τεράστιο μνημείο των Ιδρυτών του Βουλγαρικού Κράτους. Ένα καλό μισό της ημέρας που συνδυάζει περπάτημα με δύο πολύ διαφορετικά είδη ιστορίας.

Ιστορία

Ιστορικό

Το οροπέδιο είναι το ανατολικό άκρο των υψωμάτων του Σούμεν, ένα μπλοκ ασβεστόλιθου με απότομες παρυφές και επίπεδη, δασωμένη κορυφή, και χρησιμοποιείται από τότε που υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό το κομμάτι της χώρας. Το καρστ έχει σκάψει σπήλαια και κελιά στο πρανές, και στη διάρκεια της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας κάποια από αυτά κατοικήθηκαν ως βραχώδεις μονές — μικρές θρησκευτικές κοινότητες που ζούσαν μέσα στο βραχώδες μέτωπο. Το απόθεμα Μπουκάκα στο οροπέδιο προστατεύει μια αυτοφυή συστάδα της βαλκανικής ποικιλίας της κοινής οξιάς.

Αυτό που δεν γίνεται να μη δείτε είναι το μνημείο. Συλλήφθηκε το 1977 ως μέρος των προετοιμασιών για τα 1300 χρόνια από την ίδρυση του βουλγαρικού κράτους το 681, ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1979 και άνοιξε στις 28 Νοεμβρίου 1981· είναι ένας όγκος από γωνιώδες σκυρόδεμα και ψηφιδωτό στο χείλος του οροπεδίου, που φέρει κολοσσιαίες μορφές των πρώτων χανών και ηγεμόνων. Είναι ορατό από το μεγαλύτερο μέρος του Σούμεν και από πολύ μακριά μέσα στην πεδιάδα. Όπως και τα άλλα ύστερα σοσιαλιστικά μνημεία εκείνης της επετείου, διχάζει έντονα: για κάποιους καταπιεστική κρατική προπαγάνδα, για άλλους ένα από τα πιο φιλόδοξα δείγματα μνημειακού σχεδιασμού στην Ευρώπη. Συντηρείται και είναι ανοιχτό, σε αντίθεση με το Μπουζλούτζα.

Η πρακτική μορφή μιας επίσκεψης είναι να δείτε το μνημείο, να περπατήσετε ένα κομμάτι του χείλους του οροπεδίου και να κατεβείτε στο φρούριο στη νότια απόφυση. Το απογευματινό φως πάνω από την πεδιάδα είναι το καλύτερο κομμάτι.