Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Δημητρίου, Βίντιν

Αξίζει μια παράκαμψη

Το Βίντιν είναι μια μικρή και σταθερά συρρικνούμενη πόλη στον Δούναβη, με μητροπολιτικό ναό χτισμένο για κάπου τρεις φορές μεγαλύτερη. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε το 1885, η πρώτη λειτουργία τελέστηκε το 1890, και το κτίριο δεν ολοκληρώθηκε πριν από τη δεκαετία του 1920 — τέσσερις δεκαετίες διαπραγμάτευσης με τα χρήματα, που διαβάζονται πάνω στο ίδιο το οικοδόμημα. Ο τρούλος στέκεται τριάντα τρία μέτρα ψηλά.

Ιστορία

Ιστορικό

Υπήρχε εδώ μια ξύλινη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που σάπισε πέρα από κάθε σωτηρία. Η αντικατάστασή της ξεκίνησε στις 10 Μαρτίου 1885 σε σχέδιο του Γκέντσο Κάνεφ από την Τριάβνα και κατόπιν αναθεωρήθηκε από έναν αρχιτέκτονα που καταγράφεται ως Μπαχνάνι, ο οποίος μετέτρεψε έναν μονόπυργο σχεδιασμό στο δίπυργο, σταυροειδές με τρούλο κτίριο που στέκεται σήμερα: τρία κλίτη κατά μήκος, ένα εγκάρσιο, και κεντρικός τρούλος στα τριάντα τρία μέτρα. Γενικά περιγράφεται ως η δεύτερη μεγαλύτερη εκκλησία της χώρας μετά τον Αλέξανδρο Νιέφσκι στη Σόφια.

Τα ξυλόγλυπτα είναι το καλύτερο πράγμα μέσα. Το τέμπλο και ο εκκλησιαστικός εξοπλισμός σκαλίστηκαν από μαστόρους της σχολής του Ντέμπαρ, από την οικογένεια Φιλίποφ — την ίδια παράδοση που παρήγαγε το μεγαλύτερο μέρος της καλής ξυλογλυπτικής στα δυτικά Βαλκάνια εκείνον τον αιώνα.

Η κλίμακα είναι το νόημα όλου του εγχειρήματος. Το Βίντιν υπήρξε έδρα του τσαράτου του Ιβάν Στρατσιμίρ τον 14ο αιώνα και αργότερα βάση του Οσμάν Παζβάντογλου, ενός διοικητή που κυβερνούσε την περιοχή σαν δικό του κράτος· μετά το 1878 ήταν μια παραμεθόρια πόλη που είχε χάσει τη σημασία της και το ήξερε. Ένας μητροπολιτικός ναός αυτού του μεγέθους, που πήρε σαράντα χρόνια και αρκετές γενιές δωρεών, είναι η πόλη που λέει το αντίθετο.