Φυσικό πάρκο Ρουσένσκι Λομ

Αξίζει μια παράκαμψη

Ο Λομ είναι ο τελευταίος σημαντικός δεξιός παραπόταμος του Δούναβη, και ελίσσεται μέσα σε μαλακό ασβεστόλιθο, σε ένα φαράγγι αρκετά βαθύ ώστε οι άνθρωποι να σκάβουν στα πλευρά του εδώ και χίλια χρόνια: οι βραχώδεις ναοί στο Ιβάνοβο, η μεσαιωνική πόλη στο Τσέρβεν, το σπηλαιομονάστηρο στο Μπασάρμποβο. Οι βράχοι είναι επίσης από τα καλύτερα μέρη της χώρας για αρπακτικά. Ασπροπάρης, χρυσαετός και μπούφος φωλιάζουν όλοι εδώ.

Ιστορία

Ιστορικό

Η πεδιάδα του Δούναβη είναι ασβεστόλιθος που αποτέθηκε όταν εδώ ήταν πυθμένας θάλασσας, και τα ποτάμια που κατεβαίνουν από τη Στάρα Πλανινά τον έχουν κόψει προς τα μέσα και όχι εγκάρσια. Το αποτέλεσμα στον Λομ είναι μια σειρά από κλειστούς μαιάνδρους με κατακόρυφα τοιχώματα, κούφια από σπήλαια και εξώστες. Το πάρκο περιλαμβάνει τις κοιλάδες του Μπέλι, του Τσέρνι και του Μπάνισκι Λομ, συνολικά περίπου σαράντα δύο χιλιόμετρα ποταμού. Κηρύχθηκε το 1970 και έφτασε στα σημερινά του όρια το 1989.

Η βλάστηση είναι δασική στέπα — η μετάβαση ανάμεσα στα δάση της δυτικής Ευρώπης και τη στέπα της ανατολής — και το πάρκο είναι ένα από τα τελευταία μέρη στην πεδιάδα του Δούναβη όπου αυτό σώζεται λίγο-πολύ ανέπαφο. Πάνω από επτακόσια ανώτερα φυτά έχουν καταγραφεί μόνο στα λιβάδια. Η πανίδα είναι το απρόσμενο κομμάτι: είκοσι δύο ψάρια στο ποτάμι, δεκαεννέα ερπετά, ανάμεσά τους το μοναδικό σαμιαμίδι της Βουλγαρίας, και αρκετά αρπακτικά και πεταλούδες που αναπαράγονται εδώ, ώστε η κοιλάδα να καταγράφεται ως σημαντική και για τα δύο.

Η πρακτική μορφή μιας επίσκεψης είναι μια διαδρομή με αυτοκίνητο. Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από λίγο περπάτημα από κάποιον δρόμο, αλλά οι χώροι είναι σκορπισμένοι σε καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα κοιλάδας και δεν υπάρχει μία είσοδος. Η διοίκηση του πάρκου έχει γραφείο στο Ρούσε, στη λεωφόρο Σκόμπελεφ, ανοιχτό τις καθημερινές, και λειτουργεί κέντρο μελέτης μέσα στην ίδια την κοιλάδα.