Ράισκο Πράσκαλο

Αξίζει μια παράκαμψη

Στα 124,5 μέτρα είναι ο ψηλότερος μόνιμος καταρράκτης της χώρας και πιθανότατα της χερσονήσου, πέφτοντας από το τοίχωμα κάτω από το Μπότεφ μέσα στην κοιλότητα του Κάλοφερ. Το βουλγαρικό του όνομα σημαίνει «ψεκαστήρας», και αυτό είναι τίμιο: πρόκειται για μια μακριά λεπτή κορδέλα που σπάει σε σταγονίδια στην κατεβασιά, όχι για χείμαρρο. Η πρόσβαση παίρνει σχεδόν όλη τη μέρα, οπότε εντάξτε τον στη διαδρομή για το Μπότεφ αντί να τον θεωρήσετε στάση.

Ιστορία

Ιστορικό

Το νερό έρχεται από τα χιονισμένα πεδία του ορεινού όγκου του Μπότεφ, και γι' αυτό η ροή συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Το λιώσιμο της άνοιξης του δίνει τον μεγαλύτερο όγκο, και σε αντίθεση με τους περισσότερους βουλγαρικούς καταρράκτες συνεχίζει να τρέχει όλο το καλοκαίρι, επειδή τα χιόνια εκεί πάνω αντέχουν για τα καλά μέσα στους ζεστούς μήνες. Ως τα τέλη του φθινοπώρου είναι ισχνός, και στον βαρύ χειμώνα παγώνει σε στήλη.

Πέφτει στην κεφαλή της κοιλότητας του Κάλοφερ, ενός από τα απότομα νότια τοιχώματα της κεντρικής Στάρα Πλανινά, εκεί όπου το βουνό χάνει αρκετά πάνω από χίλια μέτρα προς την Κοιλάδα των Ρόδων μέσα σε λίγα χιλιόμετρα. Η συνηθισμένη προσέγγιση ξεκινά από τα Πανίτσιτε, στον δρόμο βόρεια του Κάλοφερ, ανεβαίνει την κοιλάδα ως τη χίζα Ράι (ορεινό καταφύγιο, συνήθως με προσωπικό το καλοκαίρι) στα περίπου 1.435 μέτρα — τρεις με τέσσερις ώρες, περισσότερες με σακίδιο — και ο καταρράκτης είναι είκοσι λεπτά πιο πέρα. Η διανυκτέρευση στο Ράι είναι η λογική εκδοχή· παίρνετε τον καταρράκτη και την κοιλότητα στο πρώτο φως, και είστε ήδη τοποθετημένοι για το Μπότεφ το επόμενο πρωί, αν το θέλετε.

Πάνω από τον καταρράκτη το μονοπάτι συνεχίζει ως μονοπάτι Ταρζάν, απότομο και με συρματόσχοινα, ως το οροπέδιο της κορυφής. Πολύς κόσμος φτάνει ως το νερό και γυρίζει πίσω, που είναι μια απολύτως καλή μέρα. Όλη η περιοχή βρίσκεται μέσα στο Εθνικό πάρκο Κεντρικών Βαλκανίων, οπότε μείνετε στη σημασμένη διαδρομή.