Ραντέτσκι

Αξίζει μια παράκαμψη

Στις 29 Μαΐου 1876 ο Χρίστο Μπότεφ και η ομάδα του επιβιβάστηκαν σε αυστριακό ατμόπλοιο του Δούναβη σε μικρές ομάδες και σε διαφορετικά λιμάνια, ντυμένοι ως περιβολάρηδες, και έπειτα πήραν τη γέφυρα και ανάγκασαν τον καπετάνιο να τους αποβιβάσει στο Κοζλοντούι. Ο Μπότεφ ήταν νεκρός μέσα στην εβδομάδα. Το αρχικό πλοίο διαλύθηκε το 1924· αυτό που είναι δεμένο εδώ είναι αναπαράσταση που πληρώθηκε από πανεθνικό έρανο παιδιών στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Ιστορία

Ιστορικό

Το Ραντέτσκι ναυπηγήθηκε το 1851 στην Όμπουντα και δούλευε στον κάτω Δούναβη για την αυστριακή ατμοπλοϊκή εταιρεία, ανάμεσα στην Όρσοβα και το Γαλάτσι. Οι άνδρες του Μπότεφ επιβιβάστηκαν ένας ένας και δύο δύο, ως περιβολάρηδες που πήγαιναν για δουλειά στη Ρουμανία. Μόλις μπήκαν, φανερώθηκαν· ο Μπότεφ έστειλε στον καπετάνιο, τον Ντάγκομπερτ Ένγκλεντερ, ένα ευγενικό σημείωμα που εξηγούσε τι συνέβαινε και γιατί, και ο Ένγκλεντερ συμμορφώθηκε και αργότερα αρνήθηκε να τους καταδικάσει — γι' αυτό και ένας Αψβούργος πλοίαρχος έχει θέση στη βουλγαρική εθνική μνήμη.

Η απόβαση στο Κοζλοντούι είναι μία από τις σταθερές εικόνες της βουλγαρικής ιστορίας: διακόσιοι και κάτι άνδρες γονατιστοί να φιλούν το χώμα, και έπειτα μια σύντομη, χαμένη εκστρατεία μέσα στους λόφους της Βράτσα. Ο Μπότεφ σκοτώθηκε στην Οκόλτσιτσα μέσα σε λίγες μέρες.

Το ίδιο το πλοίο αποσύρθηκε το 1918 και διαλύθηκε το 1924, με λίγα κομμάτια να σώζονται και να δίνονται στον τσάρο Μπόρις Γ΄. Μεταξύ 1964 και 1966, ύστερα από εκστρατεία που ξεκίνησε η δημοσιογράφος Λιλιάνα Λοζάνοβα, Βούλγαροι μαθητές μάζεψαν τα χρήματα για να το ξαναχτίσουν: το κύτος ενός σοβιετικού ρυμουλκού με πτερωτούς τροχούς του 1953, δουλεμένο ξανά στις παλιές γραμμές και με ενσωματωμένα τα σωζόμενα θραύσματα. Έχει μήκος περίπου πενήντα εφτά μέτρα, είναι δεμένο στο Κοζλοντούι και φιλοξενεί έκθεση για τη διάβαση.