Μονή Πομόριε

Αξίζει μια παράκαμψη

Η μονή του Αγίου Γεωργίου είναι ενεργό μοναστήρι στην πλευρά του Πομόριε προς την ξηρά, με μία από τις καλύτερες ιστορίες ίδρυσης στη Βουλγαρία και ένα αγίασμα στην καρδιά της. Η είσοδος είναι ελεύθερη, παίρνει μισή ώρα, και στις 6 Μαΐου — τη γιορτή του αγίου και της πόλης — γίνεται λειτουργία και τριήμερο πανηγύρι που τραβάει κόσμο από όλη τη Θράκη.

Ιστορία

Ιστορικό

Η διήγηση της ίδιας της μονής πάει έτσι. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα ένας Τούρκος που τον έλεγαν Σελίμ μπέη εγκαταστάθηκε στην Αγχίαλο με μεγάλο κτήμα και αρρώστησε ανίατα. Ένας εργάτης του, ένας γέρος ονόματι Νένο, ονειρεύτηκε μια πηγή θαυματουργού νερού στην αυλή και είδε έναν νέο πάνω σε λευκό άλογο που ερχόταν ξανά και ξανά. Σκάβοντας κρυφά στο σημείο, ξέθαψε ένα μαρμάρινο ανάγλυφο του Αγίου Γεωργίου, και από το έδαφος βγήκε νερό. Ο επίσκοπος ράντισε τον Σελίμ μπέη με το νερό της πηγής· εκείνος ανάρρωσε, βαφτίστηκε μαζί με το σπιτικό του, και έχτισε παρεκκλήσι. Χήρος αργότερα, έγινε μοναχός, πρώτος ηγούμενος της μονής, και της έδωσε ολόκληρο το κτήμα του, τρεις χιλιάδες οκτακόσια στρέμματα.

Νέος ναός χτίστηκε το 1856 και ο παλιός στέκεται ακόμη κάτω από τη στέγη του. Το καμπαναριό των είκοσι μέτρων είναι του 1966. Η μονή έχει εικόνες του 18ου και του 19ου αιώνα, και η εικόνα του πανηγυρίζοντος αγίου ζωγραφίστηκε από τον Θεμιστοκλή Διαμαντόπουλο, άνθρωπο της Αγχιάλου.

Η βουλγαρική Βικιπαίδεια τοποθετεί τον Σελίμ μπέη έναν αιώνα νωρίτερα και τον ναό δύο χρόνια αργότερα, κάτι που υπενθυμίζει ότι ένας θρύλος καταγραμμένος από το ίδρυμα που ωφελείται από αυτόν δεν είναι χρονικό. Πηγαίνετε ούτως ή άλλως: η αυλή είναι ήρεμη, το αγίασμα είναι ακόμη εκεί, και η σύναξη της 6ης Μαΐου είναι γνήσιο κατάλοιπο και όχι λαογραφική παράσταση. Δωμάτια στις πτέρυγες της μονής βρίσκονται κατόπιν συνεννόησης με τον ηγούμενο· οι προσκυνητές φιλοξενούνται δωρεάν, με τον όρο να τηρούν το τυπικό και να συμμετέχουν στη δουλειά.