Ποβίτι Κάμανι

Αξίζει μια παράκαμψη

Κοίλοι ασβεστολιθικοί στύλοι όρθιοι μέσα στην άμμο, χωρίς οι γεωλόγοι να συμφωνούν για το πώς σχηματίστηκαν. Δεκαπέντε λεπτά από τον αυτοκινητόδρομο και εντελώς διαφορετικοί από οτιδήποτε άλλο στην ακτή. Μισή ώρα καλύπτει τη μία ομάδα που έχει μονοπάτι γύρω της, οπότε δείτε το ως στάση και όχι ως προορισμό — και ελέγξτε τη μέρα, γιατί κλείνει Δευτέρα και Τρίτη.

Ιστορία

Ιστορικό

Πέτρινες κολόνες, κοίλες και γεμισμένες με άμμο, στέκονται σε χαλαρές ομάδες σε μια ζώνη περίπου οκτώ επί τρία χιλιόμετρα στο δυτικό άκρο της Βάρνας. Είναι περίπου πενήντα εκατομμυρίων ετών, από το Κάτω Ηώκαινο, και φτάνουν ως τα έξι μέτρα με διαμέτρους από ένα τρίτο του μέτρου ως τρία. Υπάρχουν κάπου μεταξύ επτά και δεκατεσσάρων ομάδων, ανάλογα με το ποιος μετράει· εκείνη με το μονοπάτι, το εκδοτήριο και ένα όνομα — Ντικιλιτάς — έχει περίπου τριακόσιες από αυτές και είναι η μόνη που βλέπουν οι περισσότεροι.

Το πώς σχηματίστηκαν συζητείται από τότε που τις περιέγραψε ένας Ρώσος περιηγητής το 1829. Η παλιά ιδέα ότι ήταν κοραλλιογενείς ύφαλοι έχει εγκαταλειφθεί. Η εξήγηση που έχει σήμερα τα καλύτερα στοιχεία με το μέρος της είναι πιο παράξενη: είναι σωληνοειδείς συμπαγοποιήσεις που μεγάλωσαν γύρω από αναβλύσεις ρευστών πλούσιων σε μεθάνιο που διέφευγαν από τον βυθό, τσιμεντωμένες από μικροβιακή δράση — ένα απολιθωμένο πεδίο ψυχρών αναβλύσεων, με τη χημεία του άνθρακα στο συνδετικό υλικό να το επιβεβαιώνει.

Δύο ειλικρινείς σημειώσεις. Η έρημος είναι εν μέρει ανθρωπογενής: η άμμος που πατάτε αποκαλύφθηκε από εξόρυξη, όχι από τη φύση. Και ο χώρος είναι μικρός. Είναι ένα σύντομο σημασμένο μονοπάτι γύρω από μία ομάδα, και μισή ώρα το καλύπτει άνετα — πρόκειται για στάση καθ' οδόν προς ή από τη Βάρνα και όχι για προορισμό. Προστατεύεται από το 1937, πράγμα που το έκανε το πρώτο μέρος στη Βουλγαρία που πήρε καθεστώς φυσικού μνημείου.