Περιφερειακό Εθνογραφικό Μουσείο Πλόβντιβ

Αξίζει μια παράκαμψη

Το σπίτι είναι το μισό έκθεμα. Το αρχοντικό Κουγιουμτζιόγλου του 1847 έχει τον κυρτό επάνω όροφο και το κυματιστό αέτωμα που ορίζουν το αναγεννησιακό ύφος του Πλόβντιβ, χτισμένο σε μια εποχή που η πρόσοψη ήταν η δήλωση. Μέσα, οι συλλογές καλύπτουν τη φορεσιά, τον χαλκό, την απόσταξη ρόδου και το εμπόριο του γαϊτανιού από το οποίο ζούσε η περιοχή — περίπου εξήντα χιλιάδες αντικείμενα, από τα οποία βλέπετε ένα κλάσμα. Κλειστά τη Δευτέρα, και ανηφορικά από το ρωμαϊκό θέατρο.

Ιστορία

Ιστορικό

Οι έμποροι του Πλόβντιβ της Εθνικής Αναγέννησης έχτιζαν προς τα έξω. Τα σπίτια τους προεξέχουν πάνω από τον δρόμο στους επάνω ορόφους, φαρδαίνοντας καθώς ανεβαίνουν, με ζωγραφιστές ή σκαλιστές προσόψεις στραμμένες σε όποιον περνά. Το σπίτι Κουγιουμτζιόγλου του 1847 είναι η πληρέστερη σωζόμενη δήλωση αυτής της συνήθειας: συμμετρική πρόσοψη, ένα αέτωμα που κυματίζει σαν τραβηγμένη κουρτίνα, και μια κάτοψη που βάζει ένα μεγάλο κεντρικό σαλόνι στη μέση κάθε ορόφου με τα δωμάτια διατεταγμένα γύρω του.

Η εθνογραφική συλλογή μπήκε αργότερα. Η ιδέα ενός περιφερειακού μουσείου για το Πλόβντιβ χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1890 και οφείλει πολλά στον Στόγιου Σίσκοφ, δάσκαλο και εθνογράφο που υποστήριξε τη συγκέντρωση του υλικού πολιτισμού της περιοχής προτού εξαφανιστεί. Έπιασε: τα αποθέματα φτάνουν σήμερα σε δεκάδες χιλιάδες αντικείμενα, και τα δωμάτια είναι οργανωμένα κατά επάγγελμα — γεωργία, κτηνοτροφία, χειροτεχνίες, και το γαϊτάνι που έγνεθαν τα χωριά της Ροδόπης και πουλούσε το Πλόβντιβ.

Είστε εδώ για τα δωμάτια όσο και για τις προθήκες: ένα πλούσιο σπίτι του δέκατου ένατου αιώνα που ποτέ δεν ξεκοιλιάστηκε, με τα αντικείμενα που θα αναγνώριζαν οι ιδιοκτήτες του ακόμη μέσα. Το μουσείο έχει και δεύτερο χώρο στην οδό Σαμπόρνα, λίγα λεπτά πιο πέρα, και ένα ενιαίο εισιτήριο καλύπτει και τα δύο.