Εθνικό Πάρκο Πιρίν

Αξίζει μια παράκαμψη

Το Πιρίν είναι ασβεστόλιθος και μάρμαρο εκεί όπου η Ρίλα είναι γρανίτης, και φαίνεται: πιο ανοιχτόχρωμος βράχος, πιο κοφτερές κορυφογραμμές και παγετώνιες κοιλάδες γεμάτες μικρές κρύες λίμνες. Το Βίχρεν στα 2.914 μ. είναι ο προφανής στόχος και μια μεγάλη μέρα από το πάρκινγκ της Μπαντερίτσας. Η περίφημη κορυφογραμμή Κοντσέτο έχει συρματόσχοινα, είναι εκτεθειμένη και έχει σκοτώσει ανθρώπους — δεν είναι η οικογενειακή επιλογή.

Ιστορία

Ιστορικό

Το πάρκο ανακηρύχθηκε το 1962 γύρω από το Βίχρεν, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Βουλγαρίας, και καλύπτει σήμερα λίγο πάνω από 40.000 εκτάρια της οροσειράς. Η γεωλογία του είναι το ζητούμενο: μάρμαρο και ασβεστολιθικό καρστ αντί για τον γρανίτη της γειτονικής Ρίλας, αποσαθρωμένο σε ανοιχτόχρωμες λεπίδες και πύργους, με πάνω από εβδομήντα παγετώδεις λίμνες πιασμένες στις παγετώνιες κοιλάδες από κάτω τους — μέρος από τις περίπου 118 ολόκληρης της οροσειράς, αφού το πάρκο καλύπτει μόνο ένα κομμάτι της Πιρίν. Δύο αυστηρά φυσικά αποθέματα βρίσκονται μέσα — το Μπαγιούβι Ντούπκι–Τζιντζιρίτσα και το Γιούλεν — και στην κοιλάδα της Μπαντερίτσας στέκεται το πεύκο του Μπαϊκούσεφ, ένα ρόμπολο που υπολογίζεται σε περίπου χίλια τριακόσια χρόνια, πράγμα που το κάνει παλαιότερο από το βουλγαρικό κράτος.

Αξίζει να καταλάβετε τα όρια του μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς πριν πάτε. Το Πιρίν εγγράφηκε το 1983, αλλά το μνημείο επεκτάθηκε το 2010 ακριβώς για να αφήσει έξω τις αναπτυγμένες περιοχές σκι. Οι πλαγιές πάνω από το Μπάνσκο, στις οποίες ανεβαίνουν οι περισσότεροι επισκέπτες, είναι μέσα στο εθνικό πάρκο και έξω από το μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί το κάνουν λάθος διαρκώς. Η UNESCO ζητά από τη Βουλγαρία στρατηγική περιβαλλοντική εκτίμηση από το 2013 και επικαιροποιημένο σχέδιο διαχείρισης για περισσότερο καιρό· κανένα από τα δύο δεν έχει έρθει, και το σχέδιο που ισχύει είναι ακόμη του 2004.

Το περπάτημα εδώ είναι σοβαρή υπόθεση. Το πάρκο έχει ορεινά καταφύγια με φύλακα — χίζα στα βουλγαρικά — στο Βίχρεν, το Μπεζμπόγκ, τη Ντεμιανίτσα, τη Σινανίτσα και το Γιάβοροφ, και ένα απλό αφύλακτο καταφύγιο στη λίμνη Τέβνο, και η κλασική πολυήμερη διάσχιση τα συνδέει. Ο καιρός κινείται γρήγορα πάνω από τις κορυφογραμμές και υπάρχει πολύ λίγο νερό στον ασβεστόλιθο.