Μονή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας

Αξίζει μια παράκαμψη

Αν δείτε ένα μόνο μοναστήρι στη Βουλγαρία, εδώ βγάζει το μεγαλύτερο νόημα: οι ασπρόμαυρες στοές, ο ζωγραφισμένος νάρθηκας και τα βουνά που στέκονται από πάνω τους εξηγούν, σε δέκα περίπου δευτερόλεπτα, γιατί αυτά τα μέρη μετρούσαν τόσο πολύ. Φτάστε πριν από τα πούλμαν από τη Σόφια — το πρώτο φως στην αυλή είναι όλο το νόημα.

Ιστορία

Ιστορικό

Ένας ερημίτης που τον έλεγαν Ιωάννη της Ρίλας εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά σε αυτά τα βουνά τον δέκατο αιώνα· το μοναστήρι μεγάλωσε γύρω από τους μαθητές του και όχι γύρω από τον ίδιο. Αυτό στο οποίο μπαίνετε σήμερα είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου του δέκατου ένατου αιώνα — μια πυρκαγιά το 1833 κατέστρεψε σχεδόν τα πάντα, και η ανοικοδόμηση έγινε εθνικό έργο της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης, πληρωμένο από δωρεές απ' όλη τη χώρα.

Ένα κομμάτι επέζησε: ο πύργος του Χρέλιο του 1335, το κοντόχοντρο πέτρινο οχυρό στη μέση της αυλής, χτισμένο όταν ένας τοπικός φεουδάρχης χρειαζόταν κάπου να επιβιώσει μιας πολιορκίας. Τα υπόλοιπα — οι ριγωτές στοές, οι πεντακόσιες τοιχογραφίες στον νάρθηκα, το σκαλιστό τέμπλο — ανήκουν στις δεκαετίες του 1830 και του 1840, με μεγάλο μέρος της ζωγραφικής να αποδίδεται στον Ζαχάρι Ζόγκραφ και τον κύκλο του.

Ο ρόλος του μοναστηριού δεν ήταν ποτέ μόνο θρησκευτικός. Στη διάρκεια των οθωμανικών αιώνων λειτούργησε ως αποθήκη χειρογράφων, γραφής και γλώσσας σε μια εποχή που δεν υπήρχε βουλγαρικό κράτος να τα κρατήσει.