Μαλιόβιτσα

Αξίζει μια παράκαμψη

Στα 2.729 μ. η Μαλιόβιτσα δεν είναι από τις ψηλότερες της Ρίλας, αλλά είναι η πιο αναγνωρίσιμη — μια απότομη γρανιτένια πυραμίδα στην κεφαλή της δικής της κοιλάδας, και το εκπαιδευτικό πεδίο του βουλγαρικού ορειβατισμού από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Από τη χίζα (ορεινό καταφύγιο, συνήθως με προσωπικό το καλοκαίρι) στα περίπου 1.960 μ. η διαδρομή είναι τρεις με τέσσερις ώρες ανάβαση και δύο με τρεις κατάβαση σε καλοπατημένο μονοπάτι, με βραχώδες τελευταίο τμήμα. Καμία τεχνική αναρρίχηση στη θερινή διαδρομή· σίγουρο πάτημα, πάντως, ναι.

Ιστορία

Ιστορικό

Ο δρόμος της κοιλάδας ανεβαίνει από το Γκοβεντάρτσι σε ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο γύρω στα 1.730 μ., και εκεί σταματούν τα αυτοκίνητα. Το καταφύγιο είναι άλλη μισή ώρα πιο πάνω, στα περίπου 1.960 μ., ακριβώς στο όριο των δέντρων, και από τη βεράντα του η κορυφή είναι το προφανές μυτερό πράγμα στην κεφαλή της κοιλότητας. Ο βουλγαρικός αλπινισμός ουσιαστικά ξεκίνησε στα τοιχώματα εδώ γύρω· η σχολή ορειβασίας στην κοιλάδα εκπαίδευσε αρκετές γενιές αναρριχητών, ανάμεσά τους μέλη των ιμαλαϊκών αποστολών της χώρας.

Η συνηθισμένη διαδρομή είναι μονοπάτι και όχι αναρρίχηση. Ανεβαίνει μέσα από λιβάδι και ογκόλιθους ως τον ώμο, και μετά απότομα σε βραχώδη σκαλοπάτια για το τελευταίο κομμάτι — τίποτα που να χρειάζεται σχοινί το καλοκαίρι, αλλά αρκετό ώστε να χρησιμοποιήσετε τα χέρια σας και να θέλετε στεγνές συνθήκες. Τρεις με τέσσερις ώρες ανάβαση είναι ρεαλιστικό για κάποιον που περπατά τακτικά· η κατάβαση είναι πιο γρήγορη για τα πόδια και πιο σκληρή για τα γόνατα.

Η Μαλιόβιτσα είναι επίσης κόμβος. Από την κορυφογραμμή, σημασμένα μονοπάτια τρέχουν βορειοανατολικά προς τις Επτά Λίμνες της Ρίλας και νοτιοδυτικά κάτω προς τη Μονή της Ρίλας, πράγμα που την κάνει την τυπική πρώτη μέρα μιας διάσχισης και όχι απλώς μια κορυφή. Αυτό σημαίνει επίσης ότι το καταφύγιο γεμίζει μέσα στη σεζόν. Τον Ιούνιο υπάρχει συχνά ακόμη χιόνι στα λούκια κάτω από την κορυφή, και τα βραχώδη σκαλοπάτια είναι πολύ χειρότερα βρεγμένα παρά στεγνά.