Όρος Λιούλιν

Αξίζει μια παράκαμψη

Όλοι στη Σόφια κοιτάζουν νότια τη Βίτοσα και ξεχνούν την κορυφογραμμή στη δυτική πλευρά της κοιλάδας. Το Λιούλιν έχει μήκος περίπου είκοσι χιλιομέτρων και κορυφώνεται στην Ντούπεβιτσα, 1.256 μέτρα — χίλια μέτρα χαμηλότερα από τον γείτονά του, ενωμένο μαζί του μέσω του περάσματος της Βλαντάγια, και προσβάσιμο με κοινά αστικά λεωφορεία. Δάση οξιάς, δυο μικρά μοναστήρια, και μια καθημερινή σχεδόν κανένας.

Ιστορία

Ιστορικό

Το Λιούλιν χωρίζει τη λεκάνη της Σόφιας από εκείνη του Πέρνικ, είκοσι χιλιόμετρα από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά και δώδεκα ή δεκατρία κατά πλάτος, με τη σέλα της Βλαντάγια να το συνδέει με τη Βίτοσα στο νοτιοανατολικό του άκρο. Ο αυτοκινητόδρομος Στρούμα το διασχίζει μέσα από το πέρασμα Μπούτσινο και ο παλιός δρόμος I-6 πάνω από τη Βλαντάγια, οπότε είναι περικυκλωμένο από κίνηση και μένει ήσυχο μέσα.

Επειδή είναι χαμηλότερο, είναι διαφορετικό είδος πεζοπορίας: πλατύφυλλο δάσος αντί για ερυθρελάτη, χωρίς χιόνι για πολύ μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, και αρκετά ήπιο ώστε να το κάνετε ένα απόγευμα χωρίς σχεδιασμό. Δύο μοναστήρια στέκονται στις πλαγιές του, μέρος του δακτυλίου μικρών μονών γύρω από τη Σόφια που ομαδοποιούνται ως το άγιο όρος της πόλης.

Η πρακτική έλξη είναι ότι το δίκτυο λεωφορείων της ίδιας της Σόφιας φτάνει στους πρόποδές του από τις δυτικές συνοικίες και από την Μπάνκια, πράγμα που σημαίνει ούτε αυτοκίνητο ούτε πρωινό ξύπνημα. Ως βουνό δεν πρόκειται να ανταγωνιστεί ό,τι υπάρχει απέναντι στην κοιλάδα. Ως μέρος για να βγείτε από την πόλη για τρεις ώρες μια καθημερινή, είναι καλύτερο από τη Βίτοσα ακριβώς επειδή κανείς άλλος δεν το έχει σκεφτεί.