Κοζάρνικα, δήμος Ντίμοβο

Αξίζει μια παράκαμψη

Τα κατώτερα στρώματα εδώ έχουν χρονολογηθεί γύρω στα 1,4 εκατομμύρια χρόνια, και έδωσαν ένα δόντι ανθρωπίδη και μια χούφτα οστά με χαραγμένες σειρές εγκοπών που μοιάζουν σκόπιμες. Αν η χρονολόγηση αντέξει, αυτή είναι η αρχαιότερη μαρτυρία ανθρώπων στην Ευρώπη, και συνηγορεί υπέρ μιας βαλκανικής διαδρομής εξόδου από την Αφρική αντί εκείνης του Γιβραλτάρ. Καταλάβετε πού έρχεστε: σε μια ανασκαφή χωρίς καμία υποδομή.

Ιστορία

Ιστορικό

Η Κοζάρνικα είναι σπήλαιο περίπου 210 μέτρων μέσα στα βράχια, δύο χιλιόμετρα δυτικά-νοτιοδυτικά από τον σταθμό Γκάρα Ορέσετς, έξω από τον δρόμο προς το Μπελογκράτσικ, και φτάνει κανείς με ένα απότομο μονοπάτι λίγων εκατοντάδων μέτρων. Η ανασκαφή άρχισε το 1984, και από το 1996 τρέχει ως κοινό βουλγαρογαλλικό πρόγραμμα ανάμεσα στο Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Σόφιας και το ινστιτούτο Τεταρτογενούς του Μπορντό, με διευθυντές τον Νικολάι Σιράκοφ και τον Ζαν-Λυκ Γκουαντέλι.

Δύο ομάδες ευρημάτων μετράνε. Τα ανώτερα είναι μια βιομηχανία της ύστερης Παλαιολιθικής, περίπου της τριακοστής έβδομης ως τριακοστής τέταρτης χιλιετίας π.Χ., που δεν μοιάζει καθόλου με τα σύγχρονά της βουλγαρικά σύνολα στο Μπάτσο Κίρο και την Τέμνατα Ντούπκα, και μοιάζει πολύ περισσότερο με δυτικοευρωπαϊκούς πολιτισμούς αρκετών χιλιάδων ετών αργότερα. Τα κατώτερα είναι το αμφισβητούμενο έπαθλο: το δόντι, τα χαραγμένα οστά, και μια χρονολόγηση 1,4 εκατομμυρίων ετών. Τα σημάδια στα οστά έχουν διαβαστεί ως σκόπιμα, πράγμα που θα πήγαινε τη συμβολική συμπεριφορά πίσω κατά μία τάξη μεγέθους — και η συζήτηση γι' αυτά δεν έχει κλείσει.

Υπάρχει και ένα τρίτο νήμα, που τραβά λιγότερη προσοχή. Τα στρώματα του ύστερου Πλειστόκαινου είχαν οστά πουλιών σαράντα τριών ειδών, ανάμεσά τους τέσσερα που δεν ζουν πια στη Βουλγαρία — λυροπετεινός, λαγόποδας, λευκόγλαυκα και κοκκινοκαλιακούδα — σε συνδυασμούς που δεν υπάρχουν σήμερα πουθενά στη γη. Λευκόγλαυκες και πετροπέρδικες μοιράζονταν αυτή την κοιλάδα.