Κορυφή Κομ

Αξίζει μια παράκαμψη

2.016 μέτρα πάνω από τη Μπερκόβιτσα, με την πεδιάδα του Δούναβη απλωμένη προς τον βορρά — η πόλη στα πόδια σας, η Μοντάνα και ο ταμιευτήρας Ογκόστα τριάντα χιλιόμετρα πιο πέρα. Είναι το δυτικό άκρο της Κομ–Εμινέ, της διαδρομής κορυφογραμμής που διασχίζει τη Βουλγαρία ως τη Μαύρη Θάλασσα, οπότε οι μισοί άνθρωποι εδώ ξεκινούν κάτι μεγάλο. Ως μονοήμερη, είναι μια απλή δίωρη ανάβαση σε χορτάρι από τη χίζα (ορεινό καταφύγιο, συνήθως με προσωπικό το καλοκαίρι).

Ιστορία

Ιστορικό

Το Κομ είναι η ψηλότερη κορυφή του βουνού της Μπερκόβιτσα, ενός τμήματος της δυτικής Στάρα Πλανινά: μια στρογγυλεμένη χορταριασμένη κορυφή με απότομη πετρώδη βόρεια πλαγιά και ήπια νότια, που σχηματίζει μια σύντομη κορυφογραμμή δύσης–ανατολής μαζί με το Σρέντεν Κομ και το Μάλακ Κομ. Δεκαπέντε χιλιόμετρα ασφάλτου ανεβαίνουν από τη Μπερκόβιτσα ως τη χίζα Κομ, και από εκεί ξεκινούν οι περισσότερες πεζοπορίες· με τα πόδια ο δρόμος παίρνει περίπου τρεισήμισι ώρες, που είναι χάσιμο ενός πρωινού.

Από το καταφύγιο το σημασμένο μονοπάτι περνά τον αυχένα ανάμεσα στο Μάλακ και στο Σρέντεν Κομ και μετά στρίβει δυτικά κατά μήκος της ράχης — γύρω στις δύο ώρες, χωρίς δυσκολία, και χωρίς τίποτα πίσω από το οποίο να κρυφτείτε αν χαλάσει ο καιρός. Μεγαλύτερες διαδρομές ανεβαίνουν από το πέρασμα Πετροχάν, περίπου τρεισήμισι ώρες πάνω στα κόκκινα σημάδια της Κομ–Εμινέ, και από τα χωριά Κόμστιτσα και Γκίντσι, περίπου τρεις.

Η θέα προς τον βορρά είναι το ζητούμενο. Ο Ιβάν Βάζοφ έγραψε ποίημα γι' αυτήν, και κοντά στο σήμα της κορυφής υπάρχει πέτρινη πλάκα με το ανάγλυφο πορτρέτο του και στίχους από αυτό — ένα μικρό, ελαφρώς πομπώδες μνημείο, που παρ' όλα αυτά είναι δίκαιη απάντηση σε αυτό που βλέπετε από εκεί πάνω.