Ταμιευτήρας Κάρτζαλι

Αξίζει μια παράκαμψη

Το τείχος είναι το ζητούμενο: 103 μέτρα τοξοβαρυτικού φράγματος από σκυρόδεμα, τύπος ασυνήθιστος στη Βουλγαρία, που στέκεται ακριβώς πάνω από το Κάρτζαλι με την πόλη να ζει από κάτω του. Πίσω του ο Άρντα λιμνάζει για είκοσι χιλιόμετρα μέσα από γυμνή ηφαιστειακή χώρα που δεν μοιάζει καθόλου με την υπόλοιπη Βουλγαρία. Είκοσι τέσσερα χωριά πήγαν κάτω από το νερό όταν γέμισε. Τίποτα δεν είναι οργανωμένο για επισκέπτες· το κοιτάτε από τον δρόμο.

Ιστορία

Ιστορικό

Η κατασκευή ξεκίνησε το 1957 και το φράγμα τέθηκε σε λειτουργία το 1963, αν και οι εργασίες στο ευρύτερο έργο συνεχίστηκαν ως τη δεκαετία του 1970. Ο σχεδιασμός είναι τοξοβαρυτικό τείχος από σκυρόδεμα, ύψους 103,5 μέτρων και μήκους 344 — ασυνήθιστο εδώ, όπου τα περισσότερα μεγάλα φράγματα είναι χωμάτινα ή ευθύγραμμα βαρυτικά — και η μηχανική ήταν αρκετά δύσκολη ώστε να έρθουν Σοβιετικοί και Γάλλοι ειδικοί όταν ασταθές πέτρωμα και ρήγματα απείλησαν να σταματήσουν τη δουλειά.

Αυτό που συγκρατεί είναι περίπου 497 εκατομμύρια κυβικά μέτρα του Άρντα, απλωμένα σε δεκατρεισήμισι τετραγωνικά χιλιόμετρα και φτάνοντας είκοσι χιλιόμετρα ανάντη. Είκοσι τέσσερα χωριά στις περιοχές Κάρτζαλι και Αρντίνο κατακλύστηκαν. Ο σταθμός κάτω από το τείχος λειτουργεί τέσσερις στροβίλους για 106 μεγαβάτ, και αυτό είναι το ανώτερο από τα τρία μεγάλα φράγματα στον Άρντα.

Για τον επισκέπτη η έλξη είναι το τοπίο και όχι η μηχανική. Αυτή είναι η ανατολική Ροδόπη: χαμηλή, ξηρή, ηφαιστειακή, με εξάρσεις ρυόλιθου να στέκονται πάνω από πράσινο νερό και ελάχιστα δέντρα. Πλευρικοί βραχίονες της λίμνης μπαίνουν πίσω στους λόφους και φαίνονται καλύτερα από τον παραλίμνιο δρόμο ή από την κορυφογραμμή πάνω από το τείχος. Το απογευματινό φως είναι που κάνει αυτή τη χώρα να λειτουργεί — ο βράχος γίνεται πορτοκαλής και το νερό μαύρο.