Σπίτι Καλιόπα

Αξίζει μια παράκαμψη

Ένα σπίτι του 1864 που στέγασε το πρωσικό προξενείο, τώρα επιπλωμένο όπως κρατούσε το σπίτι της μια εύπορη οικογένεια του Ρούσε γύρω στο 1900: σαλόνι υποδοχής, καθιστικό, μουσικό σαλόνι, υπνοδωμάτιο, έπιπλα σταλμένα από τη Βιέννη, ασημικά, πορσελάνη, ρούχα πόλης. Είναι μικρό και θα το τελειώσετε σε μισή ώρα, και είναι το συντομότερο καλό επιχείρημα για το γιατί το Ρούσε μοιάζει όπως μοιάζει.

Ιστορία

Ιστορικό

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το Ρούσε ήταν το δουναβικό λιμάνι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η έδρα του Βιλαετιού του Δούναβη του Μιντχάτ Πασά. Χρήμα, προξενεία και κεντροευρωπαϊκό γούστο ανέβηκαν το ποτάμι μαζί, και ό,τι έχτισε η πόλη εκείνες τις δεκαετίες — οι προσόψεις κατά μήκος της κεντρικής πλατείας, αυτό το σπίτι, ο μητροπολιτικός ναός λίγους δρόμους πιο πέρα — είναι ο λόγος που το Ρούσε εξακολουθεί να διαβάζεται ως η πιο αψβουργική πόλη της Βουλγαρίας.

Το κτίριο ανεγέρθηκε το 1864, με πρόσοψη σε έναν λεβαντίνικο τρόπο κατά τα άλλα ασυνήθιστο εδώ, και οι τοιχογραφίες στον επάνω όροφο ζωγραφίστηκαν το 1896 από έναν Αυστριακό ονόματι Σάουεσμπεργκ. Το όνομα προέρχεται από την Καλιόπα — την Κατερίνα Κάλις, σύζυγο του Πρώσου προξένου Μόριτς Κάλις — που λέγεται ότι πήρε το σπίτι από τον Μιντχάτ Πασά, ο οποίος ήταν ερωτευμένος μαζί της. Αυτή η ιστορία λέγεται παντού και δεν τεκμηριώνεται πουθενά· πάρτε την ως μέρος της επίπλωσης.

Τα ίδια τα έπιπλα είναι το ζητούμενο. Τα δωμάτια είναι στημένα και όχι διατηρημένα, αλλά τα αντικείμενα είναι αληθινά και συγκεκριμένα: βιεννέζικες βιτρίνες, κοσμήματα, ασημικά, πορσελάνη, και το πρώτο πιάνο με ουρά που εισήχθη στη χώρα.