Καλιάκρα

Αξίζει μια παράκαμψη

Το ακρωτήριο είναι μια λεπίδα κοκκινωπού βράχου που σπρώχνει περίπου δύο χιλιόμετρα μέσα στη Μαύρη Θάλασσα, με γκρεμούς εβδομήντα μέτρων και στις δύο πλευρές και ένα τείχος φρουρίου τραβηγμένο στο στενότερο σημείο. Τον 14ο αιώνα εδώ ήταν η έδρα του δεσποτάτου του Ντομπρότιτσα. Τώρα είναι απόθεμα, ένας δρόμος, ένα παρεκκλήσι και μια πολύ καλή βόλτα. Αργά το απόγευμα είναι που ο βράχος γίνεται πραγματικά κόκκινος και όχι απλώς ζεστός.

Ιστορία

Ιστορικό

Ο κόσμος χρησιμοποιεί το ακρωτήριο τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν στεκόταν πάνω του ο θρακικός οικισμός Τίριζις. Η ακμή του ήρθε τον 14ο αιώνα υπό τον Ντομπρότιτσα, που κυβερνούσε αυτή την ακτή από εδώ, έκοβε δικά του νομίσματα και κρατούσε γαλέρες από κάτω. Οι Οθωμανοί το πήραν το 1393 ή το 1394. Αυτό που σώζεται είναι θεμέλια, δεξαμενές και τμήματα τείχους και όχι όρθια κτίρια — το δράμα είναι εξ ολοκλήρου στον τόπο.

Ένα μνημείο κοντά στην είσοδο σημαδεύει τον θρύλο των σαράντα κοριτσιών που λέγεται ότι έδεσαν τα μαλλιά τους μεταξύ τους και μπήκαν στη θάλασσα αντί να αιχμαλωτιστούν. Δεν υπάρχει καμία τεκμηριωμένη βάση γι' αυτό. Είναι μια ιστορία που έβγαλε ο τόπος, και λέγεται σε κάθε στάση του ακρωτηρίου.

Ολόκληρο το ακρωτήριο είναι φυσικό και αρχαιολογικό απόθεμα από το 1960 — κάπου 687 εκτάρια, μαζί με μια λωρίδα θάλασσας, με πάνω από τετρακόσια είδη φυτών, από τα οποία σχεδόν πενήντα σπάνια ή προστατευόμενα. Βρίσκεται κάτω από τη Via Pontica, οπότε το φθινόπωρο περνούν από πάνω αρπακτικά και πελαργοί, και κοινά δελφίνια εμφανίζονται τακτικά κάτω από τους γκρεμούς. Ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου χτίστηκε στην άκρη το 1993. Πηγαίνετε αργά: το φως μετά τις πέντε κάνει στο σίδερο του βράχου κάτι που το μεσημέρι δεν μπορεί.