Εθνικό Θέατρο «Ιβάν Βάζοφ»

Αξίζει μια παράκαμψη

Η νεοκλασική πρόσοψη με τον Απόλλωνα και τις Μούσες στο αέτωμα είναι η φωτογραφία που τραβούν όλοι στη Σόφια, και ο κήπος και το σιντριβάνι μπροστά της είναι εκεί όπου κάθεται η πόλη ένα ζεστό βράδυ. Μετά το σκοτάδι, με τη φωτισμένη πρόσοψη, είναι η καλύτερη ώρα. Το να μπείτε μέσα είναι δυσκολότερο απ' ό,τι φαίνεται — δείτε την επιφύλαξη παρακάτω.

Ιστορία

Ιστορικό

Ο θίασος ήρθε πρώτος. Το 1904 ο υπουργός Παιδείας Ιβάν Σίσμανοφ μετέτρεψε έναν ιδιωτικό θίασο που λεγόταν «Ένα Δάκρυ και Γέλιο» σε κρατικό θέατρο, και το κτίριο παραγγέλθηκε στο βιεννέζικο γραφείο του Φέρντιναντ Φέλνερ και του Χέρμαν Χέλμερ, που είχαν στήσει θέατρα σε μισή κεντρική Ευρώπη. Τελείωσε το 1906 και άνοιξε στις 3 Ιανουαρίου 1907, με 848 θέσεις και ζωγραφιές στην οροφή και τους τοίχους από τον Βιεννέζο καλλιτέχνη Ρούντολφ Φουξ.

Έχει καταστραφεί δύο φορές. Μια πυρκαγιά κατά τη διάρκεια παράστασης στις αρχές του 1923 πήρε τη σκηνή, μέρος της πλατείας και το ιματιοφυλάκιο· ο Γερμανός αρχιτέκτονας Μάρτιν Ντύλφερ το ξανάχτισε, και ξανάνοιξε το 1929 με σύγχρονο σκηνικό μηχανισμό και 1.236 θέσεις. Μια αεροπορική επιδρομή στις 10 Ιανουαρίου 1944 κατέστρεψε μέρος της πλατείας και τη νότια πτέρυγα, και ο θίασος πέρασε χρόνια αλλού πριν από μια ανακατασκευή το 1949.

Η τελευταία μεγάλη ανακατασκευή, από τον Βούλγαρο αρχιτέκτονα Ιβάν Τόμοφ μεταξύ 1972 και 1976, επανέφερε το εξωτερικό του 1907 ενώ έβαζε διακριτικά μέσα έναν αντισεισμικό σκελετό από σκυρόδεμα, μια αίθουσα δωματίου και υπόγειο χώρο σκηνικών. Σήμερα λειτουργεί τρεις σκηνές: την κύρια αίθουσα των 780 θέσεων, μια αίθουσα δωματίου 120 θέσεων, και έναν χώρο 90 θέσεων στον τέταρτο όροφο. Το όνομα τιμά τον Ιβάν Βάζοφ, τον συγγραφέα που έκανε περισσότερα από οποιονδήποτε για να δώσει στη νέα χώρα μια λογοτεχνία.