Σπίτι του Χιούμορ και της Σάτιρας

Αξίζει μια παράκαμψη

Άνοιξε την 1η Απριλίου 1972 — η ημερομηνία ήταν το ζητούμενο — και έχει σήμερα δεκάδες χιλιάδες γελοιογραφίες, χαρακτικά, γλυπτά, μάσκες και αφίσες από καλλιτέχνες πολύ περισσότερων από εκατό χωρών. Είναι ένα μεγάλο, παράξενο, πολύ «ανατολικού μπλοκ» ίδρυμα χτισμένο πάνω σε ένα και μόνο τρέχον αστείο για τη φιλαργυρία του Γκάμπροβο. Αξίζει μία ώρα αν σας αρέσει η γραφιστική σάτιρα· λιγότερο αν περιμένατε να ξεκαρδιστείτε.

Ιστορία

Ιστορικό

Το Γκάμπροβο έχει τη φήμη της οικονομίας, τραβηγμένης σε παράλογα άκρα, και η πόλη έχει περάσει δύο αιώνες γέρνοντας πάνω σε αυτή τη φήμη αντί να την αρνείται. Το έμβλημα του δήμου είναι μια γάτα χωρίς ουρά. Το έμβλημα του μουσείου είναι μια υδρόγειος με αυτιά και μάτια γάτας. Τα αστεία είναι τρυφερά, στρέφονται στους ίδιους, και επαναλαμβάνονται τόσο συχνά ώστε λειτουργούν ως τοπική βιομηχανία.

Το ίδρυμα που στήθηκε πάνω σε αυτό το αστείο αποδείχθηκε πιο σοβαρό απ' ό,τι ακούγεται. Από το 1972 συλλέγει γραφιστική σάτιρα διεθνώς και σε μεγάλη κλίμακα — γελοιογραφίες, σατιρικά χαρακτικά, ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, αφίσες, αποκριάτικες φορεσιές — φτάνοντας σε δεκάδες χιλιάδες έργα χιλιάδων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο. Η συγκρότηση μιας διεθνούς συλλογής πολιτικής γελοιογραφίας μέσα σε ένα κομμουνιστικό κράτος είχε προφανή ένταση, και το μουσείο την προσπέρασε εν μέρει κρατώντας την έμφαση στο χιούμορ ως λαϊκή παράδοση. Μετά το 1989 μπόρεσε να είναι πιο ειλικρινές για το πολιτικό μισό των ίδιων του των συλλογών.

Ως εμπειρία είναι άνιση. Το κτίριο είναι ένας βαρύς όγκος από σκυρόδεμα, οι εκθέσεις εναλλάσσονται, και πολλή γελοιογραφία δεν αντέχει τη μετάφραση ούτε το πέρασμα σαράντα χρόνων. Η κλίμακα του πράγματος όμως είναι πραγματικά ασυνήθιστη, και το τμήμα για το ίδιο το καρναβάλι και την παράδοση των αστείων του Γκάμπροβο εξηγεί κάτι για το βουλγαρικό χιούμορ που δεν το καταφέρνει καμία παράγραφος ταξιδιωτικού οδηγού. Η πόλη κάνει καρναβάλι που αντλεί από το ίδιο υλικό.