Η βελανιδιά του Γκρανίτ

Αξίζει μια παράκαμψη

Μια ποδισκοφόρος δρυς σε ένα χωριό της θρακικής πεδιάδας που στέκεται από τον 4ο αιώνα μ.Χ. περίπου. Μετρήσεις δακτυλίων στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έδωσαν 1.637, τοποθετώντας τη βλάστησή της γύρω στο έτος 345. Πεθαίνει τώρα — ένα μεγάλο κλαδί βγάζει ακόμη φύλλα και τα υπόλοιπα είναι ξερό ξύλο — και αυτό είναι λόγος να πάτε να τη δείτε και όχι λόγος να μην πάτε.

Ιστορία

Ιστορικό

Το δέντρο στέκεται στο Γκρανίτ, χωριό στην πεδιάδα ανάμεσα στο Πλόβντιβ και τη Στάρα Ζαγκόρα, και δεν αυτοδιαφημίζεται. Μετρήσεις της δεκαετίας του 1980 δίνουν περίμετρο κορμού 7,45 μέτρα, ύψος 23,4 μέτρα και κόμη που απλώνεται σε περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα. Μια βοτανική δειγματοληψία μέτρησε 1.637 ετήσιους δακτυλίους, πράγμα που χρονολογεί το σπορόφυτο γύρω στο 345 μ.Χ. — πριν ολοκληρωθεί η διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα δύο, και πάρα πολύ πριν υπάρξει Βουλγαρία.

Τώρα φθίνει. Το μεγαλύτερο μέρος της κόμης είναι νεκρό, και τα τελευταία χρόνια μόνο ένα από τα μεγάλα κλαδιά βγάζει φύλλα κάθε άνοιξη, αν και συνεχίζει να παράγει βελανίδια. Το αν θα συνέλθει δεν είναι κάτι που μπορεί να υποσχεθεί κανείς: οι δρυς μπορούν να κρατηθούν σε αυτή την κατάσταση επί δεκαετίες και μπορούν επίσης να πέσουν σε μία μόνο καταιγίδα.

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο Γκρανίτ και καμία υποδομή κανενός είδους στο δέντρο. Στέκεται εκεί που στέκεται, στο ύπαιθρο, δωρεάν, και θέλει περίπου δέκα λεπτά για να το δείτε σωστά. Το αν αυτό δικαιολογεί την παράκαμψη από τον δρόμο Πλόβντιβ–Στάρα Ζαγκόρα είναι εντελώς ζήτημα του πώς νιώθετε για τα πολύ γέρικα ζωντανά πράγματα.