Φυσικό πάρκο Χρυσές Άμμοι

Αξίζει μια παράκαμψη

Δεκατρία τετραγωνικά χιλιόμετρα δρυός και γαύρου που τρέχουν περίπου εννέα χιλιόμετρα κατά μήκος της ακτής και μόλις λίγο περισσότερο από ένα χιλιόμετρο σε βάθος, προστατευμένα από το 1943 — πολύ πριν από το θέρετρο που σήμερα ακουμπά πάνω τους. Είναι μια βόλτα και όχι άγρια φύση. Ο λόγος να ανεβείτε μέσα του είναι η μονή Αλάτζα, σκαμμένη σε βράχο μέσα στα όρια του πάρκου, και το ότι το δάσος είναι είκοσι βαθμούς δροσερότερο από την παραλία.

Ιστορία

Ιστορικό

Το δάσος τέθηκε υπό προστασία το 1943, με το όνομα Χατσούκα, όταν αυτή η ακτή ήταν δέντρα και ψαροχώρια. Τα ξενοδοχεία ήρθαν τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και σταμάτησαν στο όριο των δέντρων, και το όριο κράτησε έκτοτε — γι' αυτό και ένα θέρετρο αυτού του μεγέθους έχει αμέσως από πίσω του γνήσιο παλιό δάσος και όχι θαμνώνα.

Μέσα υπάρχουν περίπου τετρακόσια είδη φυτών και μια μεικτή φυλλοβόλος κόμη από δρυ, γαύρο, φτελιά, σφενδάμι και φλαμουριά, με πηγές, ζαρκάδια, αγριογούρουνα και κάτι λιγότερο από ογδόντα καταγεγραμμένα πουλιά. Σημασμένα μονοπάτια ανεβαίνουν από το θέρετρο προς την Αλάτζα· είναι μια σταθερή ανηφόρα μέσα στη σκιά, που είναι και το καλύτερο επιχείρημα για να την κάνετε τον Ιούλιο αντί να περπατήσετε στην παραλιακή.

Περιμένετε παρέα κοντά στη βάση μέσα στη σεζόν, αφού τα χαμηλά μονοπάτια ξεκινούν ανάμεσα στα ξενοδοχεία, και πολύ λιγότερη ένα χιλιόμετρο πιο μέσα. Εκτός σεζόν, όταν το θέρετρο είναι κλειστό και κάπως θλιβερό, το δάσος είναι ο κύριος λόγος να βρίσκεστε καθόλου στις Χρυσές Άμμους.