Αρχιτεκτονικό-Εθνογραφικό Συγκρότημα Ετάρ

Αξίζει μια παράκαμψη

Ο Λάζαρ Ντόνκοφ το άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 1964 ως το πρώτο υπαίθριο μουσείο της χώρας, και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι οι μηχανισμοί δουλεύουν. Μύλοι, νεροτριβές και ένα πριονιστήριο κινούνται από τον Σίβεκ που περνά μέσα από τον χώρο, και τα εργαστήρια των τεχνιτών τα στελεχώνουν άνθρωποι που πραγματικά φτιάχνουν πράγματα. Ελάτε την πρώτη ώρα μετά το άνοιγμα· ως το μεσημέρι έχουν φτάσει τα πούλμαν από το Βελίκο Τάρνοβο.

Ιστορία

Ιστορικό

Η ιδέα που υποστήριξε ο Ντόνκοφ ήταν ότι το παρελθόν πρέπει να είναι ορατό για να γίνει κατανοητό, και ο χώρος που διάλεξε το έκανε εύκολο: ένα κομμάτι του ποταμού Σίβεκ νότια του Γκάμπροβο όπου έτσι κι αλλιώς στέκονταν υδροκίνητα εργαστήρια. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1963 με την αποκατάσταση όσων υπήρχαν ήδη — έναν πρωτόγονο μύλο καρατζέικα, μια νεροτριβή, μια βαλιάβιτσα για το πλύσιμο των μάλλινων — και μετά με τη μεταφορά κι άλλων κτιρίων από χωριά γύρω από την κεντρική οροσειρά των Βαλκανίων. Άνοιξε στις 7 Σεπτεμβρίου 1964.

Το αποτέλεσμα καλύπτει περίπου επτά εκτάρια και καμιά πενηνταριά κατασκευές, και φιλοξενεί τη μοναδική συλλογή υδροκίνητων τεχνικών εγκαταστάσεων στη Βουλγαρία. Αυτό είναι το κομμάτι για το οποίο αξίζει να σταθείτε ακίνητοι. Δεν είναι ομοιώματα. Το νερό εκτρέπεται σε ξύλινα αυλάκια, οι τροχοί γυρίζουν, και η νεροτριβή χτυπά το ύφασμα όπως τότε που έτσι τελείωνε το ύφασμα.

Το άλλο μισό είναι ο δρόμος των τεχνιτών, μια σειρά από καμιά δεκαεξαριά κτίρια της περιόδου της Αναγέννησης με εργαστήρια στο ισόγειο και κατοικία από πάνω, που αναπαριστά τον εμπορικό δρόμο μιας βαλκανικής πόλης του 19ου αιώνα. Κατασκευή κουδουνιών, βυρσοδεψία, ξυλογλυπτική, αμαξοποιία, αγγειοπλαστική, αρτοποιία, πίεση λαδιού, κατασκευή μουσικών οργάνων: οι τέχνες ασκούνται αντί να εκτίθενται, και ό,τι παράγουν οι τεχνίτες είναι αυτό που πουλιέται. Στην καρδιά του καλοκαιριού γέρνει προς την περιοχή του σουβενίρ, αλλά τα κτίρια, το ποτάμι και οι μηχανισμοί κρατούν το πράγμα μαζί.