Τσέρνι Βραχ

Αξίζει μια παράκαμψη

2.290 μέτρα, τέταρτη στη χώρα μετά τη Μουσαλά, το Βίχρεν και το Μπότεφ, και η μόνη από τις τέσσερις που μπορείτε να ανεβείτε ανάμεσα στο πρωινό και το μεσημεριανό ξεκινώντας από μια πρωτεύουσα. Από τη χίζα Αλέκο (ορεινό καταφύγιο, συνήθως με προσωπικό το καλοκαίρι) είναι 450 μέτρα ανάβασης σε μονοπάτι, χωρίς σκαρφάλωμα. Η κορυφή είναι ένας επίπεδος πετρώδης θόλος με μετεωρολογικό σταθμό πάνω του, όχι ένα σημείο στο οποίο στέκεστε.

Ιστορία

Ιστορικό

Τον Αύγουστο του 1895 ο συγγραφέας Αλέκο Κονσταντίνοφ ανέβασε εδώ περίπου τριακόσιους ανθρώπους σε μία ομάδα, ανάμεσά τους τον Ιβάν Βάζοφ, και από εκείνη την ημέρα χρονολογείται ο οργανωμένος βουλγαρικός ορεινός τουρισμός. Η επέτειος τιμάται ακόμη κάθε χρόνο στο βουνό. Όλα τα άλλα στη Βίτοσα — τα καταφύγια, τα σημασμένα μονοπάτια, η ένωση που πίεσε ώστε να δημιουργηθεί το πάρκο — ακολούθησαν από αυτό.

Η κορυφή μετριέται αντί να θαυμάζεται. Μετεωρολογικός σταθμός στέκεται εδώ από το 1935· η μακροχρόνια καταγραφή δείχνει κλίμα τούνδρας, μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου 0,3 °C, ακραίες τιμές −27,4 °C και +22,7 °C, μέση ταχύτητα ανέμου 9,3 μέτρα το δευτερόλεπτο, και γύρω στα 1.175 χιλιοστά κατακρημνισμάτων τον χρόνο. Είναι από τις πιο ανεμοδαρμένες κορυφές της Ευρώπης, και ο λόγος είναι το σχήμα του βουνού: ένας πλατύς εκτεθειμένος θόλος χωρίς τίποτα μπροστά του στον άνεμο.

Μια καθαρή μέρα οι κορυφές της Ρίλας στέκονται στον νότο και βλέπετε το μεγαλύτερο μέρος της λεκάνης της Σόφιας απλωμένο από κάτω σας. Μέσα στα σύννεφα βλέπετε τον σταθμό και ελάχιστα άλλα, και ο κόσμος ανεβαίνει ακόμη και μέσα στα σύννεφα, επειδή το μονοπάτι είναι προφανές και η απόσταση μικρή. Είναι μικρή. Είναι επίσης δύο χιλιάδες μέτρα πάνω από την πόλη, και τον χειμώνα η διαφορά ανάμεσα στα δύο δεν είναι θέμα βαθμών αλλά εξοπλισμού.