Μπολάτα

Αξίζει μια παράκαμψη

Δύο ή τρία χιλιόμετρα βόρεια του Καλιάκρα, ένα σύντομο φαράγγι με κεραμιδί κόκκινα τοιχώματα κατεβαίνει σε έναν ημικυκλικό όρμο που έχει τη μοναδική λωρίδα άμμου σε αυτό το κομμάτι της βραχώδους ακτής. Ένα ρέμα βγαίνει μέσα από αυτό σε μια μικρή λίμνη με καλάμια πίσω από την παραλία. Βρίσκεται μέσα στο απόθεμα του Καλιάκρα — το μόνο βουλγαρικό απόθεμα που περιλαμβάνει και θάλασσα εκτός από στεριά — και οι υποδομές είναι ελάχιστες.

Ιστορία

Ιστορικό

Η ακτή ανάμεσα στην Καβάρνα και το Καλιάκρα είναι σχεδόν χωρίς παραλίες: ένας τοίχος από ασβεστόλιθο με τη θάλασσα στη βάση του. Το Μπολάτα είναι η εξαίρεση, ένα άνοιγμα όπου μια κοιλάδα φτάνει στο νερό. Το πέτρωμα είναι η ίδια σιδηροβαμμένη πέτρα που δίνει στο Καλιάκρα το χρώμα του, και στο χαμηλό φως διαβάζεται πραγματικά κόκκινη και όχι απλώς θερμή.

Η λίμνη με τα καλάμια πίσω από την παραλία, περίπου είκοσι τρία εκτάρια, είναι το οικολογικά ενδιαφέρον κομμάτι: μικροτσικνιάς, βουτηχτάρια, αλκυόνα και ερωδιοί τη χρησιμοποιούν, και ο όρμος βρίσκεται κάτω από τη Via Pontica, οπότε το φθινόπωρο φέρνει αρπακτικά πάνω από το χείλος του φαραγγιού. Τα κοινά δελφίνια εμφανίζονται ανοιχτά αρκετά συχνά ώστε να αξίζει να τα προσέχετε.

Τι να περιμένετε επιτόπου: έναν στενό δρόμο που κατεβαίνει, έναν μικρό χώρο στάθμευσης, μερικές βάρκες τραβηγμένες στη στεριά, και κτίρια που χρειάζονται φροντίδα εδώ και πολύ καιρό. Είναι δημοφιλές στους ανθρώπους της Καβάρνας και είναι μικροσκοπικό, οπότε ένα αυγουστιάτικο απόγευμα εδώ σημαίνει γεμάτη παραλία και αυτοκίνητα παρκαρισμένα κατά μήκος της πρόσβασης. Νωρίς το πρωί, ή οποιαδήποτε μέρα του Σεπτεμβρίου, και είναι εντελώς άλλο μέρος.