Βράχοι του Μπελογκράντσικ

Αξίζει μια παράκαμψη

Τριάντα χιλιόμετρα αποσαθρωμένων βραχοσχηματισμών που οι άνθρωποι τούς ονομάζουν επί αιώνες καβαλάρηδες και μαντόνες — και ένα φρούριο που απλώς χρησιμοποίησε τρεις από αυτούς ως τείχη. Το αργό απόγευμα βάφει πορτοκαλί ολόκληρη την κορυφογραμμή· εκείνη είναι η ώρα να στέκεστε πάνω της. Ελέγξτε πρώτα την ώρα κλεισίματος — εκτός σεζόν η πύλη του φρουρίου κλείνει στις πέντε, με τελευταία είσοδο μία ώρα νωρίτερα.

Ιστορία

Ιστορικό

Οι βράχοι είναι τριασικός ψαμμίτης και κροκαλοπαγές, βαμμένοι κόκκινοι από σίδηρο, και εκτείνονται για περίπου τριάντα χιλιόμετρα σε ζώνη πλάτους τριών ως πέντε χιλιομέτρων, φτάνοντας ως διακόσια μέτρα πάνω από το έδαφος. Η αποσάθρωση τούς άφησε ως στήλες και πυργίσκους, και η τοπική συνήθεια να τους δίνουν ονόματα πάει πολύ πίσω: η Μαντόνα, ο Καβαλάρης, η Μαθήτρια, οι Μοναχοί, η Αρκούδα, ο Αδάμ και η Εύα.

Το φρούριο είναι χτισμένο μέσα τους, και αυτό είναι που κάνει το μέρος ασυνήθιστο. Οι Ρωμαίοι έβαλαν τα πρώτα τείχη εδώ τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μ.Χ., χρησιμοποιώντας ένα ελλειπτικό βραχώδες άνδηρο ως βάση και αφήνοντας τον φυσικό βράχο να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της αμυντικής δουλειάς. Ο Ιβάν Σράτσιμιρ το επέκτεινε τον δέκατο τέταρτο αιώνα· οι Οθωμανοί το ξαναέχτισαν κανονικά μεταξύ 1805 και 1837, φέρνοντας Γάλλους και μετά Ιταλούς στρατιωτικούς μηχανικούς, και το αποτέλεσμα είναι τρεις αυλές, τείχη δώδεκα μέτρων και τριακόσιες εξήντα πέντε πολεμίστρες. Το 1850 αρκετές χιλιάδες εξεγερμένοι το πολιόρκησαν για δέκα μέρες έχοντας περίπου διακόσια πυροβόλα όπλα συνολικά, και έχασαν.

Η διαδρομή μέσα από αυτό είναι στην αρχή λιθόστρωτη και μετά γίνεται πάρα πολλά σκαλιά, με το πάνω πλάτωμα να προσεγγίζεται από απότομες μεταλλικές σκάλες πιο εκτεθειμένες απ' ό,τι περιμένουν οι περισσότεροι. Το εισιτήριο περιλαμβάνει ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό. Υπολογίστε μιάμιση ώρα, και ανεβείτε αργά — ο βράχος δεν κάνει και πολλά το μεσημέρι και τα κάνει όλα στις έξι.