Φρούριο Μπελογκράτσικ

Αξίζει μια παράκαμψη

Τείχη χτίστηκαν μόνο στις δύο πλευρές. Στις άλλες, ψαμμίτης ύψους εβδομήντα μέτρων έκανε ήδη τη δουλειά, και οι Ρωμαίοι, οι μεσαιωνικοί Βούλγαροι και οι Οθωμανοί πρόσθεσαν με τη σειρά τους ο καθένας σε ό,τι τους έδινε ο βράχος. Τρεις αυλές ανεβαίνουν η μία πίσω από την άλλη, και η πάνω είναι μια ανοιχτή σκαρφαλωσιά σε σκαλιά με μεγάλο γκρεμό δίπλα τους. Όχι για όποιον δεν πατάει σίγουρα.

Ιστορία

Ιστορικό

Ό,τι σώζεται είναι κυρίως των αρχών του 19ου αιώνα. Τα τείχη ξεπερνούν τα δύο μέτρα πάχος στη βάση και φτάνουν ως τα δώδεκα σε ύψος, περικλείοντας λίγο πάνω από δέκα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα σε τρεις ξεχωριστές αυλές που συνδέονται με πύλες, καθεμιά ψηλότερη και μικρότερη από την προηγούμενη. Η πάνω αυλή δεν είναι καν αυλή — ένας θύλακας εδάφους ανάμεσα σε βραχώδεις πύργους, με σκαλιά λαξεμένα προς τα σημεία θέας από πάνω της.

Οι Ρωμαίοι έχτισαν εδώ πρώτοι, και έχτισαν ελαφρά: αυτό ήταν παρατηρητήριο και όχι οχυρό σημείο. Τον 14ο αιώνα ο Ιβάν Στρατσιμίρ το επέκτεινε στο δεύτερο σημαντικότερο οχύρωμα της επικράτειάς του μετά από το ίδιο το Βιντίν. Οι Οθωμανοί το πήραν το 1396 και έπειτα, αντιμέτωποι με τη διαρκή δράση χαϊντούτων και εξεγερμένων σε αυτούς τους λόφους, συνέχισαν να το μεγαλώνουν. Η συνολική ανοικοδόμηση ήρθε στις αρχές του 19ου αιώνα, με τη συμμετοχή Γάλλων και Ιταλών μηχανικών, και γι' αυτό μέρη της τοιχοποιίας διαβάζονται παράξενα ευρωπαϊκά για οθωμανική φρουρά.

Κέρδισε τη θέση του στη βουλγαρική μνήμη με τον άσχημο τρόπο: η εξέγερση του Μπελογκράτσικ του 1850 καταπνίγηκε από εδώ. Η τελευταία πολεμική του χρήση ήταν ο Σερβοβουλγαρικός Πόλεμος του 1885. Σήμερα το διαχειρίζεται το ιστορικό μουσείο της πόλης, και το εισιτήριο περιλαμβάνει ξεναγό ή ακουστική ξενάγηση που ξεκινά κάθε μισή ώρα.