Μονή Μπασάρμποβο

Αξίζει μια παράκαμψη

Δωμάτια σκαμμένα στον βράχο περίπου τριάντα πέντε μέτρα πάνω από τον Ρουσένσκι Λομ, με πρόσβαση από πέτρινη σκάλα, με ναό, κελιά και μια πηγή μέσα στο πέτρωμα. Είναι το μόνο βραχώδες μοναστήρι της χώρας που εξακολουθεί να λειτουργεί, και αυτό αλλάζει εντελώς την εμπειρία: πρόκειται για νοικοκυριό και όχι για ανασκαφή. Δέκα λεπτά έξω από τον δρόμο νότια από το Ρούσε, και ανοιχτό κάθε μέρα.

Ιστορία

Ιστορικό

Η μονή ανάγεται στη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία και ανήκε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο ησυχαστικών κελιών απλωμένων κατά μήκος του φαραγγιού του Λομ. Η πρώτη γραπτή της εμφάνιση είναι σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 15ου αιώνα, που είναι ο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο ξεπροβάλλουν αυτά τα μέρη: ως μια γραμμή σε λογιστικό βιβλίο.

Ο άγιός της είναι ο Δημήτριος του Μπασάρμποβο, βοσκός από το χωριό από κάτω, που έζησε ως ασκητής σε αυτά τα βράχια και πέθανε το 1685. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν βόρεια στη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου της δεκαετίας του 1770 και βρίσκονται έκτοτε στον ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Βουκουρέστι — οπότε το μοναστήρι φέρει το όνομα ενός αγίου που βρίσκεται αλλού, και οι Ρουμάνοι φτάνουν εδώ ξέροντας το όνομα από τον τόπο τους. Η γιορτή του είναι στις 26 Οκτωβρίου.

Το μέρος αναβίωσε το 1937 και κηρύχθηκε μνημείο το 1978, και για το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ζωής του το κρατά ζωντανό ένας μοναχός κάθε φορά. Ένας νέος ναός της Μεταμορφώσεως ξεκίνησε το 2005. Η σκάλα πάνω στο βραχώδες μέτωπο είναι το κομμάτι που θυμούνται οι άνθρωποι· τα δωμάτια πίσω της είναι μικρά, χαμηλά και ακόμη σε χρήση.