Μονή Μπάτσκοβο

Αξίζει μια παράκαμψη

Πιο ήσυχη από τη Ρίλα και πιο εύκολα προσβάσιμη από το Πλόβντιβ, με μια τράπεζα της οποίας οι τοιχογραφίες του 17ου αιώνα είναι ο λόγος να έρθετε. Το οστεοφυλάκιο πάνω στον λόφο είναι παλαιότερο από τα υπόλοιπα και συνήθως άδειο. Και τα δύο έχουν χωριστό εισιτήριο από την ελεύθερη αυλή, και το οστεοφυλάκιο μένει κλειδωμένο — ρωτήστε μέσα αντί να ανεβείτε στα τυφλά.

Ιστορία

Ιστορικό

Ο Γρηγόριος Πακουριανός, βυζαντινός στρατηγός γεωργιανής καταγωγής στην υπηρεσία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, ίδρυσε τη μονή το 1083 με τα χρήματα του αδελφού του. Την ήθελε να μείνει γεωργιανή: το τυπικό που συνέταξε, στα ελληνικά και στα γεωργιανά, έφερε τους πρώτους μοναχούς από το Τάο και το Κλαρτζέτι και απαγόρευε ρητά μοναχούς ελληνικής καταγωγής. Πότε έπαψε να είναι γεωργιανό μοναστήρι δεν είναι κάτι που θα σας το πει κανείς εδώ.

Σχεδόν τίποτα του 11ου αιώνα δεν έχει μείνει πάνω από το έδαφος εκτός από το οστεοφυλάκιο, που στέκεται μόνο του περίπου τριακόσια μέτρα ανατολικά των τειχών και είναι το αρχαιότερο σωζόμενο κτίριο. Έχει δύο ορόφους — τάφους κάτω, νεκρικό ναό πάνω — και τοιχογραφίες δύο φάσεων, τις παλαιότερες από ζωγράφο της μονής Ιβήρων στα τέλη του 11ου αιώνα, με προσθήκες του 14ου αιώνα που περιλαμβάνουν τον τσάρο Ιβάν Αλεξάντερ. Είναι μουσείο πλέον, αλλά μένει κλειδωμένο και ανοίγει κατόπιν αιτήματος.

Τα υπόλοιπα είναι του 17ου αιώνα και μεταγενέστερα. Ο κυρίως ναός της Κοιμήσεως χτίστηκε το 1604 πάνω στα θεμέλια του Πακουριανού και φυλάσσει την εικόνα της Παναγίας της μονής, της οποίας η ασημένια επένδυση φτιάχτηκε το 1311. Η παλιά τράπεζα, αποκατεστημένη το 1623, φέρει τις ζωγραφιές για τις οποίες έρχεται ο κόσμος: μια Ρίζα του Ιεσσαί με καμιά δωδεκαριά αρχαίους φιλοσόφους παραταγμένους στον τοίχο, ανάμεσά τους τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Διογένη, και τις επτά Οικουμενικές Συνόδους. Ο Ζαχάρι Ζόγκραφ ζωγράφισε τον μικρό ναό του Αγίου Νικολάου στη νότια αυλή το 1840, και έβαλε αρκετούς γνωστούς πολίτες του Πλόβντιβ μέσα στη Δευτέρα Παρουσία του.