Χίζα Αλέκο (βουνό Βίτοσα)

Αξίζει μια παράκαμψη

Πήρε το όνομά της από τον Αλέκο Κονσταντίνοφ, τον συγγραφέα που ανέβασε τριακόσιους ανθρώπους στον Τσέρνι Βραχ τον Αύγουστο του 1895 και ουσιαστικά ξεκίνησε τον βουλγαρικό ορειβατισμό. Οι επίγονοί του την έχτισαν με τα χέρια τους μεταξύ 1924 και 1932, και εξακολουθεί να είναι ο κόμβος του βουνού: αυτή η χίζα (ορεινό καταφύγιο, συνήθως με προσωπικό το καλοκαίρι) έχει σούπα και ζεστό φαγητό όλη μέρα, ενενήντα κλίνες, και είναι ανοιχτή όλο τον χρόνο. Ο Τσέρνι Βραχ είναι 450 μέτρα ψηλότερα, περίπου μιάμιση ώρα με τα πόδια.

Ιστορία

Ιστορικό

Είναι το πρώτο καταφύγιο που χτίστηκε στη Βίτοσα και το δεύτερο παλαιότερο της χώρας, πληρωμένο και σε μεγάλο βαθμό χτισμένο από τους πεζοπόρους και τους σκιέρ που ήρθαν μετά τον Κονσταντίνοφ. Ανήκει στη Βουλγαρική Τουριστική Ένωση· από το 2000 το λειτουργεί ένας αθλητικός και τουριστικός σύλλογος με το όνομα Μότεν. Στέκεται στα 1.840 μέτρα, τρεις όροφοι με ισόγειο και πρώτο όροφο από γρανίτη, με εστιατόριο περίπου 150 θέσεων στον πρώτο όροφο και ενενήντα κλίνες σε δωμάτια των δύο ως οκτώ ατόμων, συν λίγα διαμερίσματα. Η πίστα του σκι ξεκινά στην πόρτα.

Ο δρόμος από το Ντραγκαλέβτσι είναι ασφαλτοστρωμένος σε όλο του το μήκος και η διαδρομή από το κέντρο της Σόφιας είναι περίπου είκοσι ένα χιλιόμετρα και σαράντα λεπτά. Το πάρκινγκ είναι δωρεάν. Το λεωφορείο 66 ανεβαίνει από τη στάση Ζωολογικός Κήπος τα σαββατοκύριακα και τις αργίες, που είναι ο φθηνότερος τρόπος να βρεθείτε εδώ χωρίς αυτοκίνητο.

Η περιπλοκή είναι οι αναβατήρες. Ο τελικός σταθμός του τελεφερίκ του Σιμεόνοβο είναι πενήντα μέτρα από το καταφύγιο, και ο εναέριος αναβατήρας του Ντραγκαλέβτσι βρίσκεται στην άλλη πλευρά· κανένας από τους δύο δεν είναι αξιόπιστος εδώ και χρόνια, και το τελεφερίκ κηρύχθηκε οριστικά τελειωμένο το 2024, όταν έπαψαν να υπάρχουν ανταλλακτικά. Πολλές πινακίδες και πολλοί ιστότοποι δεν το έχουν προλάβει. Σχεδιάστε με βάση το λεωφορείο ή τον δρόμο, και θεωρήστε έναν αναβατήρα που δουλεύει ως δώρο.